Boykot Fransa gibi Fransa’yı boykot amaçlı birçok site açılmış. Linkteki site Fransız sermayeli firmaların listesini vermiş sayfalarında. Siteye göre aşağıdaki firmaların tümü Fransız sermayeli firmalar imiş.

Görselde yer alan firmalar:
Christian Dior, Cartier, Chanel, Clarins, Lavande, Laroche, Lacoste, Loreal, Melvita, Vichy, DKNY, Louis, Kerastase, Petit Baleau Giyim, Garnier, Elle, Mariea Claire, Hermes, Canan Kozmetik, İpek Şampuan, Renault, Peugeot, Dacia, Renault – Nissan Ortaklığı, Total, Elf, Uniroyal, Valeo, Reamic, SNR Rulmanları, Sekuirit Oto Camları, BF Goodrich Lastikleri, Michelin, Citroen, Lafarge, Onduline, Weber, İzocam, Legrand, Nexans Kablo, Carrefour, Ticket, Sodexho, Danone, Hayat Su, Tikveşli, Birtat, Akmina, La Vache Quirit, Güneş Sigorta, TEB – Türkiye Ekonomi Bank, Axa Sigorta, Başak Sigorta, Groupama, Societe – Generale, Denizbank, Pullman, Thalasa, Novotel, İbis Hotel, Sofitel, Allegra Aleri İlaçları, Sanofi İlaç, La Roche Posay, Servier İlaç, LaGostino, Moluinex, Rowenta, Krups, Tefal, Ubisoft, SolidWorks, Catia, Dassault, 3dvia, Simulia, Enovia, İnform, Telemecanique, Club med, Air France, Bic Traş Bıçakları, Schneider Elektrik, Europ Assistance, Areva, Atotech, SDV Horoz, Gefco.

Liste gerçekten kabarık. Vakti zamanında kendi firmalarını desteklemeyip batırır, ya da Fransızlara sattırırsan olacağı bu.

Bunları boykot falan edeceğimiz yok da, yarın markete Fransız malı getiren firma görevlileri ile bol bol dalga geçerim: “Almıyorum arkadaşım malını, Fransız malı iadelerini de al git.”

Şu anki yapıda oy verdiği partinin iktidar olamaması durumunda o vatandaşı teselli edecek bir yöntem yok. Teselli ödülü olarak hadi senin ilinden bir de senin için istediğin partiden bir milletvekili çıkaralım demiyorlar. %50 istemeyen kesimin %50 karşı kesimin istediği parti tarafından yönetilmesini de engelleyemiyorlar.

Bu beni demokrasi vs. konular üzerine düşünenlerin ya susturulduğu, ya da kendilerinin de oyunların içinde olduğunu düşündürüyor. Ya da kimse bunu düşünmüyor. Seçmenlerin yarısı birlik olup bir partide toplanamadılar diye istemedikleri bir yönetimce yönetilmek durumunda kalıyor. İktidar olan parti ise çok büyük bir başarı elde etmiş gibi övünüyor. Halbuki kazandığı bir seçim ve vatandaşın %50′sinin oyu dışında %50′sinin de nefreti olmuş olabiliyor. Dünkü seçim gibi. Sistemde bir yerlerde bir yanlışlıklar olduğu kesin ama, bu iki sözle tamir edilecek kadar kolay değil.

Demokrasi batması dediğim de, oy verdiği partinin seçim sonucunda bir halt yiyememesine bozulan, ve diğer partiye oy verenlere sayıp söven, onları salak ilân eden kesime. Aziz Nesin’in %60 sözlerini anmaya başlayan kesime.

Abi, madem bu demokrasi sistemine bağlıyız, onu olduğu gibi kabul ediyor, üzerinde düşünmüyor, onu geliştirmeye çalışmıyoruz, bu tür durumlar da normaldir hani. Demokrasi’de daha iyi olanın halkı yöneteceği garantisi yok ki, çoğunluk olanın yönetmesinden bahsediliyor zaten. %50 kesim durumundan rahatsız değil, bundan memnun ise; bu onların meselesi. Onların içinde olmadan bunun nedenini bilemeyiz.

Biz de %50 kitledeyiz ki durum bize koyuyor, incitiyor, acıtıyor, rahatsız ediyor. Daha iyisini istiyoruz, değişim istiyoruz ama, ona da bizim gücümüz falan değil, sadece sayımız yetmiyor. Bu durumda durumdan memnun tarafa söverek ne geçecek elimize? Bizim neden memnun olmadığımızı düşünmüyorlarsa bu onların sorunu mu? Adam almıştır çamaşır makinesini oy verir, Roman açılımı yaptı der oy verir, evine bir çuval kömür, pirinç götürmüştür, oy verir. Yaptığı doğru mu? Bize göre değil, onlara göre doğru!

Ama demokrasi de bunu gerektirmiyor mu, çoğunluk ne isterse o oluyor. Ona uymak durumunda kalıyoruz biz de. Bunu istemiyorsak, diğerlerine de dertlerimizi iyi anlatmamız gerekmez mi? Onlar salak, onlar koyun deyip geçerek mi çözeceğiz bunu. Yoksa bak biz o Aziz Nesin’in %60′ının dışındayız, biz zekiyiz diye övünerek mi?

Bu demokrasi batması dediğim şey bana da batıyor ama, AKP öncesi de batıyordu, şimdi de batıyor. Demokrasi deyip geçiyoruz ama henüz yeterince geliştirilmemiş bir yönetim biçimi değil, ya da ideal olana kadar gelişmesi mümkün değil. Mesela mecliste onca parti varken, beni temsil edecek değil bir parti, millet vekili bile olmaması bana ister istemez batıyordu her zaman. Tamam seçim hakkım var ama, seçeneklerimden memnun muyum diye sormuyorlar. Seçme imkânım olan partilere de baktığımda, beni temsil etmese de bazı değerleri savunduğu, ya da benim savunmadığım değerleri savunmadığı için oy veriyorum partiye. Sonuçta oyum be oy vermeye başladım başlayalı yok sayılıyor. Daha bir oyum bir işe yaramış değil.

Başkanlık sistemi falan değil de, benim istediğim başında tek kişilerin olmadığı bir sistem. Tamamı bağımsız adaylar gibi adaylardan oluşacak, başbakanı ve cumhurbaşkanı gibi konumları olmayacak bir sistem. Her il kendi adaylarını seçecek, o adaylar kendi içlerinden il başkanı gibi bir kişi seçecek. Her bölgedeki il başkanları da, mesela 7 bölgeye göre her bölgeye bir aday olacak şekilde iller üstü bir kurulun üyelerini seçecek. Bu birimden de daha üstte bir mevkii olmayacak. Bu kuruldaki kişiler görüş farklılıklarına göre de seçilebilir. Yani birbirinden farklı görüşlere sahip daha çok kişinin temsil edilebilmesi açısından. Başbakanlık yerine işte bu kurul olacak. Yani tek bir iktidar partisi sadece kendi oy verenlerini temsil ederek var olmayacak orada, farklı görüşlerin de temsilcileri olacak. Tabi burada tamamı bağımsız adaylardan oluşacak dediğim seçim sistemi başlı başına bir sorun da, oraya koyulacak mükemmel seçim sistemine karar veremedim henüz. Tabi üst sistemde de böyle kısaca tek paragraflık yazınca çok eksikler oluyor ama, burada farklı pek çok uygulama ve biçime gidilebilir. Örneğim; sadece %50 o yönetimi istemeyenlere iktidarda temsilci olmasını sağlamak amaçlı bir fikirdi. Kusurları çok muhakkak da, üzerinde düşünülerek geliştirilmeliya işte.

Bu üstteki paragraf değil zaten geliştirilmesi gereken. Farklı sistemler düşünmek gerek sonuçta, her şey insanlığın iyiliği için değil mi. Benim derdim sınıf ayrımına ve kapitalizme aykırılık gerçi. Bunlar olmadan daha eşit ve demokratik bir ortam olabilir diye düşüncem mesela, ama şu an da bizim üstümüzdeki sınıfı kendimiz seçmiyormuyuz. Yani kendi diktatörümüzü kendimiz seçiyoruz.

Demokrasi bata duruyor böyle de, her zaman bizim istediğimiz parti seçimi kazanacak diye bir şey yok bunda. Bizim istemediğimizin bizi yönetmemesi veya bizim istediğimizin de o yönetimde daha etkin olması için de bir değişiklikler gerekiyor gibime geliyor. O zaman, kim salak kim akıllı onu tartışacağımıza sorunun temelindeki sistemi iyileştirecek bir şeyler düşünsek diyorum. Zar atıp iktidara karar versek de sistem bizi rahatsız ediyorken, çok bir şey olmuyor böyle.

Bu sene ise bir kaset fırtınası yaşanıyor. MHP tarafı bu kasetlerden oldukça şikayetçi. Partide adam kalmayacak sanırım yahu.

Baykal’ın kasedi, MHP’lilerin kasetleri… Politikacılar bizi hep uzaktan becerir sanırdıkya, mecliste oturup şeyederlerdi bizi. Yatak odalarında da şeyediyorlarmış meğer. Tabi birileri çekmiş o görüntüleri, kendileri şeyolmuş şimdi…

Düşünmeden de edemiyorsun, partide makamı olan adamsın, insan biraz zamparalığına dikkat etmezmi.

Atatürk’ün emanet ülkesinin, vekillerinin geldiği hale bak.

AKP’den de böyle bir bomba olacakmı diye bekliyorum.

Sayın Yılmaz Özdil’e saygılarla
Halûk Tarcan
* * *
KAPATILAN ATATÜRK KÜLTÜR MERKEZİ..

Dün 15 nisan saat 20.00 Fulya Sanat Merkezinde İstanbul Devlet Senfoni Orkestrasının konseri vardı: Şef A.Pirolli solist, Efe Baltacıgil
Senfoni Orkestramız son derecede yüklü olan programı, seviyesinde ve tınısında en ufak bir düşüklük olmadan mükemmel bir şekilde icra etti.
Programın solisti Büyük viyolonselist Efe Baltacıgil idi.
Ülkemizde viyolonsel sanatının en yüksek noktaya erişmiş olduğunu çaykovskinin Rokoko çeşitlemelerinin hârika bir yorumuyla ispat etti.
Programın ikinci yarısında Ravel’in İspanyol Rapsodisi ile Debusyy’nin Deniz adlı senfonik şiiri vardı. Şef, tempoyu biraz hızlı almış olmasına rağmen İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası söz edilmeyecek bazı ufak sıkıntıları atlatarak her iki eseri dinleyicileri mutlu kılacak, çok güzel ve mükemmel bir seviyede icra etti. Bunda, şefin bagetinin hassasiyetinin de payı olduğunu söylememiz gerekecek
Amacım konser eleştirisi yapmak değil
Sorun Şu :
Atatürk Kültür Merkezi tamirat bahanesiyle 3 yıla yakındır kapalı tutulmaktadır. Kısacası Atatürk Kültür Merkezi kapatılmıştır.
120 kişiden oluşan orkestranın çalışacağı bir salon yoktur. Orkestrayı oluşturan guruplar, örneğin yaylılar, nefesliler vurma çalgılar vb İstanbul’un dağınık köşelerinde ayrı ayrı çalışıp ancak konser günü bir araya gelebilmektedirler.

Yeryüzünde, hiçbir orkestra bu şartlarda konser veremez.Buna rağmen İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası sanatçıları büyük bir özveri ile çok zor eserlerden oluşan programı güzel bir konser olarak sunmuşlardır.
Atatürk Kültür Merkezi kapalı olduktan başka, Orkestrada emekli olan san’atçıIarın yerine bir başka kişi de alınmamaktadır.

Kısacası, önce orkestra ve opera salonsuz bırakılmış sonra da orkestranın muntazam çalışma imkânları elinden alınmış dağıtılmak istenmiş, kesintisiz bir kadro kısıtlamasına gidilerek orkestrayı dağıtma yoluna girilmiştir.
Bu da Türk sanatının bir kolunu yok etmek için atılan sinsi bir başka adımdır.

Hayatı boyunca bir kere olsun çok sesli müzik dinlemeye tahammül edememiş olan bir kişi bana bu bir gâvur işidir, ülkemizde gâvur taklitçiliğine ihtiyacımız yoktur demişti Cevap vermiştim :Yaşamını sağlayan ne varsa hepsi gâvur icadıdır. Bu icat son kere, eline cep telefonunu vermiştir. Gaz lambasından elektriğe, atlı arabadan, her tür motörlü taşıta, çorabını ören makineden, kolundaki saate, gözlüğüne, radyo, televizyon,ilâçlar, sinemalar, hastaneler, silâhlar, akla gelecek her şey nihayet okuduğun gazete, kitaplar(eğer okuyorsan)hepsi tümüyle gâvur icadıdır dediğimde şaşırmış, gerçek kendisinde acı bir ilâç etkisi yapmıştı, canı yanmıştı.

Devam ettim : Çok sesli müziği gâvur icadı olarak yapmıyoruz ;Tanrının verdiği ilhamı, bu kere çok sesli olarak sunuyoruz.

Opera yapılacak ne güzel masallar ve hikâyeler, çok sesle bestelenecek, yanılmıyorsam, 90bin halk türküsü ve oyun havaları vardır. Bunun yanında bestecilerin kendi ilhamları olan güzellikler de bol bol mevcuttur.
Fulya Sanat merkezinin salonuna giden koridorda yürürken bakınız , sağlı sollu, kısa sürede yetişmiş, çok sayıda besteci ve icracının resimlerini göreceksiniz ve onların Türk yaratıcı gücünü dünyaya yaymış olduklarını düşüneceksiniz.

Ama sorun, Cumhuriyet Türkiyesini, ayni zamanda bütün sanatsal yani insânî değerleriyle de yıkmaktır Yıkabilirlerse?
Acaba, İstanbul, Mersin, Adana, Antalya, Eskişehir orkestra müzikçileri , konservatuar öğrencileri Ankara’ya mı yürümelidirler?..

Halûk Tarcan
17 nisan Pazar Mecidiyeköy
(Bu yazı Orkestra dergisi için hazırlanmıştır)

Sırada ne var? Şaka maka şunun esprisi de yapılmış.

Aşağıda da Kırıkkale’de sanırım Özürlüler Haftası’ndaki bir etkinlikten işaret dili ile İstiklâl Marşı görüntüleri var.

Din bir vicdan meselesidir. Herkes vicdanının emrine uymakta serbesttir. Biz dine saygı gösteririz. Düşünüşe ve tefekküre (düşünceleri derinleştirmeye) muhalif değiliz. Biz sade din işlerini, millet ve devlet işleriyle karıştırmamaya çalışıyor, kasıt ve fiile dayanan tutucu hareketlerden sakınıyoruz. Mürtecilere (gericilere) asla fırsat vermeyeceğiz. (Asaf İlbay Anlatıyor, Yakınlarından Hatıralar, S. 102-103)

Din lüzumlu bir müessesedir.

Din ve mezhtep hiçbir zaman politika aleti olarak kullanılamaz.

Allah mefhumu (kavramı) insan beyninin çok güç kavrayacağı metafizik (fizik ötesi) bir meseledir.

Din vardır ve lâzımdır. Temeli çok sağlam bir dinimiz var. Malzemesi iyi; fakat bina, uzun asırlardır ihmale uğramış. Harçlar döküldükçe yeni harç yapıp binayı takviye etmek lüzumu hissedilmemiş. Aksine olarak birçok yabancı unsur-tefsirler, hurafeler- binayı daha fazla hırpalamış. Bugün bu binaya dokunulamaz, tamir de edilemez. Ancak zamanla çatlaklar derinleşecek ve sağlam temeller üstünde yeni bir bina kurmak lüzumu hasıl olacaktır.

Bizim dinimiz en mâkul ve en tabiî bir dindir. Ve ancak bundan dolayıdır ki son din olmuştur. Bir dinin tabiî olması için akla, fenne, ilme ve mantığa uyması lâzımdır. Bizim dinimiz bunlara tamamen uygundur.

Türkiye Cumhuriyetinde, her reşit dinini intihapta (seçmekte) hür olduğu gibi, muayyen (belli) bir dinin merasimi de serbesttir, yani, âyin hürriyeti masundur (korunma altındadır). Tabiatiyla âyinler, asayiş ve umumâ âdaba (genel edebe) mugayir (aykırı) olamaz; siyasi nümayiş (gösteri) şeklinde de yapılamaz. Mazide çok görülmüş olan bu gibi hallere artık Türkiye Cumhuriyeti asla tahammül edemez.

Bir de, Türkiye Cumhuriyeti dahilinde, tüm tekkeler ve zaviyeler ve türbeler kanunla kapatılmıştır. Tarikatlar kaldırılmıştır. Şeyhlik, dervişlik, çelebilik, halifelik, falcılık, büyücülük, türbedarlık vesaire yasaktır. Çünkü bunlar gericiliğin kaynakları ve cehaletin damgalarıdır. Türk milleti, böyle müesseselere ve onların mensuplarına katlanamazdı ve katlanmadı.

Laiklik, yalnız din ve dünya işlerinin ayrılması demek değildir. Tüm yurttaşların vicdan, ibadet ve din özgürlüğü de demektir.

Türk milleti daha dindar olmalıdır, yani bütün sadeliği ile dindar olmalıdır demek istiyorum. Dinime, bizzat hakikate nasıl inanıyorsam buna da öyle inanıyorum. Şuura aykırı, ilerlemeye mâni hiçbir şey ihtiva etmiyor.

Din ve mezhep herkesin vicdanına kalmış bir iştir. Hiç kimse hiçbir kimseyi, ne bir din, ne de bir mezhebi kabul etmeye icbar edebilir (zorlayabilir). Din ve mezhep hiçbir zaman politika aleti olarak kullanılamaz.

Laiklik asla dinsizlik olmadığı gibi, sahte dindarlık ve büyücülükle mücadele kapısını açtığı için, gerçek dindarlığın gelişmesi imkanını temin etmiştir. Laikliği dinsizlikle karıştırmak isteyenler, İlerleme ve terakkinin (canlığın) düşmanları ile gözlerinden perde kalkmamış şark (doğu) kavimlerinin fanatiklerinden başka kimse olamaz.

Softa sınıfının din simsarlığına izin verilmemelidir. Dinden maddi menfaat temin edenler. İğrenç kimselerdir. İşte bu duruma karsıyız ve buna müsaade etmiyoruz.

Bunun gibi bağlı bulunmakla inanmış ve mutlu olduğumuz İslam dinini, yüzyıllardan beri alışılmış olduğu üzere, bir politika aracı durumundan kurtarmak ve yükseltmek gerektiği gerçeğini görüyoruz. Kutsal ve tanrısal olan inanç ve vicdanlarımızı karışık ve türlü renkte bulunan ve her türlü çıkarlar ve tutkuların alanı olan siyasetten ve siyasetin bütün öğelerinden bir an önce kesinlikle kurtarmak, milletin dünya ve ahiret mutluluğunun emrettiği bir zorunluluktur. Ancak böylece İslam dininin yüceliği gerçekleşir.

Vatandaşları içinde çeşitli dinlere mensup unsurlar bulunan ve her din mensubu hakkında adil ve tarafsız tutum ve davranışta bulunmaya ve mahkemelerinde vatandaşları ve yabancılar hakkında eşit adalet uygulamakla vazifeli olan bir hükümet, fikir ve vicdan hürriyetlerine uymaya mecburdur.

Artık Türkiye, din ve şeriat oyunlarına sahne olmaktan çok yüksektir. Bu gibi oyuncular varsa, kendilerine başka taraflarda sahne arasınlar.

…uluslararası genel tarihin akışında Türklerin 1453 zaferini, yâni İstanbul’un fethini gözlerinizin önünde canlandırınız. Bütün cihana karşı İstanbul’u sonsuzluğa değin Türk âlemine mal etmiş olan kudret ve kuvvet, aşağı yukarı aynı yıllarda icat edilmiş olan matbaayı Türkiye’ye kabul için hukuk uzmanlarının uğursuz direncini kırmayı başaramamıştır. (Burada hukuk uzmanları denerek kastedilen kesim ulemadır ve dine göre yönetilen bir yerde İstanbul’u fetheden bir topluluk bu ulemalar sayesinde matbaadan uzak durmayı başarabilmiş.) Ankara Hukuk Fakültesi’ni açarken, 5 Kasım 1925.

Ey arkadaşlar! Tanrı birdir, büyüktür; tanrısal inanışların belirtilerine bakarak diyebiliriz ki: İnsanlar iki sınıfta, iki devirde mütalâa olunabilir. İlk devir insanlığın çocukluk ve gençlik devridir. İkinci devir, beşeriyetin erginlik ve olgunluk devridir.

Muhammed’i bana, cezbeye tutulmuş sönük bir derviş gibi tanıttırmak gayretine kapılan bu gibi cahil adamlar, onun yüksek şahsiyetini ve başarılarını asla kavrayamamışlardır. Anlamaktan da çok uzak görünüyorlar. Cezbeye tutulmuş bir derviş, Uhud Muharebesinde en büyük bir komutanın yapabileceği bir plânı nasıl düşünür ve tatbik edebilir?

Büyük dinimiz çalışmayanın insanlıkla alâkası olmadığını bildiriyor. Bazı kimseler zamanın yeniliklerine uymayı kâfir olmak sanıyorlar. Asıl küfür onların bu zannıdır. Bu yanlış yorumu yapanların amacı, İslâmların kâfirlere esir olmasını istemek değil de nedir? Her sarıklıyı hoca sanmayın, hoca olmak sarıkla değil, beyinledir. 1923 (Atatürk’ün S.D. II, S. 128)

Bizim dinimiz, milletimize değersiz, miskin ve aşağı olmayı tavsiye etmez. Aksine Allah da, Peygamber de insanların ve milletlerin değer ve şerefini muhafaza etmelerini emrediyor. 1923 (Atatürk’ün S.D. II, S. 92)

Bilhassa bizim dinimiz için herkesin elinde bir ölçü vardır. Bu ölçü ile hangi şeyin bu dine uygun olup olmadığını kolayca takdir edebilirsiniz. Hangi şey ki akla, mantığa halkın menfaatine uygundur; biliniz ki o bizim dinimize de uygundur. Bir şey akıl ve mantığa, milletin menfaatine, İslâm’ın menfaatine uygunsa kimseye sormayın. O şey dinîdir. Eğer bizim dinimiz aklın mantığın uyduğu bir din olmasaydı mükemmel olmazdı, son din olmazdı. 1923 (Atatürk’ün S.D. II, S. 127)

Milletimiz din ve dil gibi kuvvetli iki fazilete maliktir. Bu faziletleri hiçbir kuvvet, milletimizin kalb ve vicdanından çekip alamamıştır ve alamaz. 1923 (Atatürk’ün S.D. II, S. 66-67)

Baylar ve ey millet, iyi biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, mensublar memleketi olamaz. En doğru ve en hakikî tarikat, medeniyet tarikatıdır. 1925 (Atatürk’ün B. N., S. 93)

Bizi yanlış yola sevk eden soysuzlar bilirsiniz ki, çok kere din perdesine bürünmüşler, sâf ve temiz halkımızı hep din kuralları sözleriyle aldata gelmişlerdir. Tarihimizi okuyunuz, dinleyiniz… Görürsünüz ki milleti mahveden, esir eden, harabeden fenalıklar hep din örtüsü altındaki küfür ve kötülükten gelmiştir. 1923 (Atatürk’ün S.D. II, S. 127)

Evet mi çıkmalı hayır mı çıkmalı bu konuya hiç girmeyeceğim, aylardır böğüre böğüre tartışılıyor zaten her yerde.

Beni rahatsız eden de bu saçma sapan tartışmalar. Liderlerin sonuç belliyken dahi o ciddi iddialı konuşmaları yapmalarını hala anlamıyorum, eskiden de bahsetmiştim bundan. Daha doğrusu ben şu an Türkiye’de lider diyebileceğim bir büyüğün olduğunu düşünmüyorum. Ama özetle hepsine cep lideri diyebilirim, yıllardır gelip giden çoğunun olduğu gibi. Hepsi cebini büyütür ve iner o koltuklardan, başka bir liderliklerini görmemişim pek. Tabi bu biraz kafamdaki ideal yaşam hayallerine göre kanım…

Referandum sonucu açıklanacak, büyük ihtimal EVET çıkmış olacak. Hatta “Anayasa değişikliği yapılmamalı değil mi?” diye sorulmadan teknik olarak konudan habersiz herkes, ki çoğu kişi hala her şeyden habersiz, refleks olarak olumlu şıkkı yani EVET şıkkını seçeceğinden sandıklardan HAYIR çıkması imkansız. Bir kez HAYIR deme kararı almak, o anda EVET seçeneğine göre beyinde daha fazla işlem gücü ve veri iletişimi demek ki, ne olduğunu bilmeyen vatandaş kısayolu tercih edecek.

Peki farzedelim ki referandum sonucunda HAYIR çıktı, ne olacak? Gece yatacağım, öğle vakitleri kalkacağım, kahvaltı yapacağım. Twitter’da, genel Ağ’da ne var ne yok bakacağım. Belki bir yazı, belki birkaç satır kod yazacağım, belki bir şeyler okuyacağım vs. Çarşıya gidecek alışveriy yapacağım, eve dönecek, tıkınacağım…

Peki farzedelim ki referandum sonucunda EVET çıktı, ne olacak? Gece yatacağım, öğle vakitleri kalkacağım, kahvaltı yapacağım. Twitter’da, genel Ağ’da ne var ne yok bakacağım. Belki bir yazı, belki birkaç satır kod yazacağım, belki bir şeyler okuyacağım vs. Çarşıya gidecek alışveriy yapacağım, eve dönecek, tıkınacağım…

Ben önemli bir yönetici falan değilim, hele RTEC’nin başına geçecek Recep Bey de değilim ki, bu referandum beni bu kadar ilgilendirmiyor. HAYIR çıkarsa günlük yaşamıma devam edeceğim, EVET çıkarsa yine devam edeceğim, ama sivil bir anayasa ile. Militarizmi de faşizmi de sözde demokrasileri de saçma bulan biri olarak bana bu değişikliğin pek önemi yok. İki durumda da hala sıradan bir vatandaşım, giren her kazık bana giriyor olacak…

ÖSYM’nin başına gelenler düzelecek mi bu sonuçta? Hayır, tabii ki de değil. O zaman başımın ağrısı devam ediyor demek. —, +++ olacak mı? Hayır.

Tamam, o kadar önemsiz bir şey değil bu referandum, ama çok büyük şeyler getirecek, ya da çok büyük şeyler götürecek gibi günlerce ekranlardan, gazetelerden, sosyal ortamlardan, parti araçlarının böğüren köpek seslerine benzer sesler çıkararak yaptığı propagandalar ve tartışmalar bana gereksiz geliyor. O kadar tartıştılar tamam ama, hala çoğu kişi bunun ne olduğunu bilmiyor! O kadar tartıştılar ama hala EVET diyen kesim de HAYIR diyen kesim de düşünüp karşı tarafı anlayıp ona geçmeyi düşünmüş değil! Yani her şey gereğinden fazla ve gereksiz bir şekilde yapıldı. Üstelik evet sonucunun çıkacağı hala bu kadar belli iken…

Şu da var ki bu anayasa değişikliğine karşı olanlar, muhalefet partisi aynı şeyi yapmaya kalksa evet demeyecek mi!

Bu konuda daha ciddi konuşulacak şeyler var tabii ki ama, bana hepsi saçma geldiğinden konuşmaya gerek duymuyorum. O kadar abartılması da sıktı artık.

Devamında hala kapitalist bir düzende yaşıyor olacağız, kapitalizm hala anamızın avradımızın peşinde bizi kovalayıp ağzımıza edip duruyor olacak. Ha farzedelim evet çıktı ve hatta RTEC kuruldu, zaten kapitalizmin tepesindekilere kulluk kölelik yapıyoruz, varır ona da yaparız, çok mu koyacak. O da kapitalizmin kölesi değil mi?

Bu arada bu referandum olayı, Türkiye’de operatörlerin 3G hizmeti vermeye başlayacağı ilk gece kadar heyecanlandırmıyor beni. O gece ne oldu, bulunduğum ilçede 3G desteği verilmediğini öğrendim, hayal kırıklığı… Bu olay da öyle işte, dünyanın sonu gelmiş gibi yapılan tartışmalar sonucunda çıkacak bir şey yok.

Biz hala yaşıyor olacağız, herkes hala yaşıyor olacak, hala ağzımıza ediliyor olacak, ama şekilleri değişik olabilir, çok mu önemli…

Kılıçdaroğlu’nun resmi @kilicdarogluk Twitter hesabını takibe aldım bugün. Tivitleri karıştırırken bir PDF biçiminde broşür indirdim. İçinde anayasa değişikliği ile ilgili referandumda neden hayır denmesi ile ilgili şeyler var. Hayır denme nedenini merak edenler BURADAN broşürü açabilir ya da indirebilir.

Bana göre ise evet de hayır da desek bu ülkede bir şey değişmeyecek. Yıllardır değişmediği gibi… Yıllardır işsizlik var, terör var, şusu var, busu var. Ha birini demek baştakilerden birilerinin keyfi işlerine yarayacaktır, onlarda iyi değişiklikler olacaktır mutlaka. O kadar yırtınmazlar yoksa boşu boşuna. Türkiye’yi Tayyip Devleti’ne bir adım daha yaklaştıracaklar falan.

Kılıçdaroğlu da Hayır dedirtmek için mitinglerde dolaşıyor. Onun derdi de bizim taraftakinden.

Bu arada ben de Eskişehir’de Hayır demem gerekiyor ama orada olmayacağım için hiçbir şey diyemeyeceğim malesef…

Beni üzen asıl mesele ise hala şu devletin başına geçecek düzgün bir yönetici gelip görememiş olmam. Recep Bey’den Gandhi Bey’e tutun hiçbirine bir şey yapacak gözüyle güvenmiyorum.

Tabii ki bir şeyler yapacaklar ama ıvır zıvır şeyler yapıp kim neler yapmış gibi göstermekten başka şeyler olmayacak bunlar.

Recep Bey az çok bir şeyler yapıyor görünmeye çalışıyor. İyi işler çıkartıyor gibi. Ama dediğim gibi GİBİ! İşin gidip arkasından baktığında kim neler çıkıyor arkasından. Yani bir haltımıza yaramıyor bizim. Ekonomi vs. yıllardır iyileşiyor bu ülkede, ama sözde, gerçekte batığız da haberimiz yok. Ama ilginç gelen nokta hiç değilse belli bir planları var. Tayyip evetleri toplayacak, devamında meclisi kendi adamlarıyla, anayasayı kendi kurallarıyla dolduracak. Anayasaya dini kurallar ekleyip ilgi toplayacak vs. en sonunda ülkenin başına geçecek!!! Recep Tayyip Erdoğan Mutlaki-i İslam Cumhuriyeti’ni kuracak.

Kılıçdaroğlu ve CHP ise herhangi bir belirliliği olan plana sahip değil gibiler. Sanki bir başa geçelim de, önce şunların bir ağzına eder sonra düşünürüz bir şeyler havasındalar… Zaten CHP 40 yıldır iktidar görememiş bir parti. Başa gelse sevinçten kalp krizi geçirir eski vekiller, Cumhuriyetçiler falan… Türban olayını nasıl çözeceklerini söylememeleri bile bu belirsizliğin bir işareti. Bir beyin düşünüyor ki bunların bir bildiği var, söyleyip bunu AKP’nin eline vermek istemiyorlar, başa gelince yapacaklar diye düşünüyor. Ancak diğer lob bunu biraz edebi bilgi ile destekleyince aslında hiçbir fikirleri olmadığını veya saçma sapan uygulamaların bizi beklediğini düşünmeye başlıyor beyin.

Tamam, mutlaka onlar da bir şeyler yapacaklardır, ama Atatürk’ün izinden gitmekten başka bir şeyler de yapmaları gerekli. Zira yıllardır yapmaya alıştıkları şey bu idi… Ama başa gelirlerse mesela, yapacakları bir şeyler olmalı…

Bu ülkede 72 milyon insan yaşıyor, başındakiler ve başına geçme adayı olanlar ise özenle seçilmiş arızalar sanki. Abi bu kadar insandan hiç birine de güvenilmez mi ya!!!

Öğretmenimiz halifenin yüzüğünü en son kim takmıştır diye sormuştu, tabi bu da ciddi konuyla ilgili değil, yandan gelen bir soruydu. İmalarından Atatürk olduğunu düşündüm, lâkin de öyle imiş. Osmanlı Devleti padişahları bildiğiniz gibi aynı zamanda Halife oluyorlarya, güzel de yeşilli falan bir yüzük takıyorlarmış. Böyle ahım şahım janjanlı bir yüzük tabi bu da. Eşi benzeri az denirya, o tür bir yüzük. Çevresinde çiçek ve aylardan bir halka kısmı gibi bir şeyler varmış falan.

Mustafa Kemal Atatürk Halifelik makamını kaldırdığında da artık halife diye dolanan biri kalmadığından yüzük de boşta kalmış. Tabi böyle değerli bir yüzüğü kim geçirse eline takmadan durur mu? Durmaz. Mustafa Kemal de bir kereliğine yemek vs. gibi bir yerde takmış bu yüzüğü ve fotoğraflanmış.

Devamında ise rahatsızlığı döneminde bu yüzük kaybolmuş. Kaybolmamış da İngiliz bir hemşire ya da bakıcısı yüzüğü yürütmüş. Şu an da muhtemelen British Museum’da depoda saklanıyor. İyice unutulunca da gün yüzüne çıkarılacak ve bakın bu sizin yüzüğünüz demeyecekler tabi ki. Bu halifenin yüzüğü diyecekler, orada kalacak.

Tarihçiler ise bu mesele yanlış anlaşımlasın diye, halifenin son yüzüğünü kimin taktığı ile ilgili soruları yanıtlamamayı ya da gizli, saman altında bırakmayı tercih ediyormuş. Benlik değil mi, ben yazdım işte…

Bu arada bu şekilde çoğu tarihi eserimiz de  yurtdışındaki müzelerde falan. Biz kaçakçılıkla falan yurtdışına çıkarıyoruz, adamlar sergileyip parasını kazanıyorlar.

Bakma, dönmez şafak vakti yurttan kaçan o alçak!
Dönmeyip Amerika’da, arlanmaksızın yaşayacak!.
O benim milletimin hırsızıdır, yurdu soyacak,
Hortumladıkları benimdir, milletimindir ancak!

Çalma, kurban olayım hepsini ey hırslı çakal!
Gariban halkıma da bir pul bırakacak kadar al!
Olmaz sana götürdüğün paralar sonra helal,
Hakkını vermezsen burdaki ortaklarının behemehal!

Ben ezelden beri aç yaşadım,aç yaşarım!
Hangi hükümet beni kurtaracakmış,şaşarım!
Kurumuş musluk gibiyim, ne akar ne taşarım!
Yırtsam da bir tarafımı, hiç görülmez başarım!

Mali krizler, yoluna örmüşse çelikten bir duvar,
Benim .ceğiz, .cağız diyen bir hükümetim var!
Bağırsın korkma, nasıl işimize burnunu sokar?
‘Avrupa Birliği’ denen tekdişi kalmış canavar!

Arkadaş, Meclis’e namusuyla çalışanları uğratma sakın!
İşe aldıracakların, olsun hep sana yakın!
Gelecektir, cezanı vereceği günler Hakkın,
Kim bilir belki yarın, belki yarından da yakın!

Yaktığın yerleri ‘orman’ diyerek geçme, tanı!
Çalışanı işten at, doldur kadroya yatanı!
Gözleri açık yatır seni kurtaran atanı,
Satılmadik o kaldı, durma satıver şu vatanı!>

Sermaye mutlu olsun, olsa da çevre feda!
Semizlettin Apo’yu, mezarında dönsün Şüheda!
Uydurma kanunlarla Meclis’ten getirin seda!
On bin Yıllık tarihe, yurdum ederken veda!>

Cümlenizin bu yurdu yok etmek mi emeli?
Yediginiz herzelere başka ne demeli!
Oyuverin altını iyice sallansın temeli,
Yurdumun ki, sonunda vatandaş kükremeli!

O zaman durur belki gözümden akan yaşım,
O zaman doğrulur belim, yukarı kalkar başım,
O zaman boşa gitmez yıllarsüren uğraşım!
HESABINI VERİP TE GİTTİĞİNİZ GÜN KARDAŞIM,

Dalgalanın dolar gibi sizde şimdi ey suçlular!
Olsun artık soyguncuya vurulacak bir yular,
Ebediyen, öyle yok hesapsız bir iktidar!
Hakkıdır ‘garip yaşamış vatandaş’ın da gülmek,
Hakkıdır ezilmiş milletimin, aydınlık bir İstikbal!