Kızgın Google

Bir şekilde blogumun dosyalarına erişilmiş ve WordPress’in kullandığı ve WordPress harici bazı dosyalara bir yabancı kod bulaşmış idi. Ayrıca .htaccess dosyaları da sürekli olarak bir yönlendirme kodu ile bozuluyordu. Ben düzeltiyorum, onlar bozuyor vs. Ama kayıtlarda da hiçbir erişim görünmüyordu.

Öncelikle PHP dosyalarına bulaşan kodu temizleyerek denediğimde dosyaların sorunsuz çalıştığını fark ettim. Sonra örnek bir dosyayı Avira Labs’a göndererek kodun olduğu PHP dosyalarının programca yakalanmasını sağladım. Kod için Avira PHP/Hack.A adını vermiş.

Aradan günler geçmesi ve pek çok şey denememe rağmen.htaccess sorunu düzelmedi. Ben de çakma bir F Tipi İş ürünü bir F Tipi Yöntem buldum. Daha iyisi mutlaka olmalı, söyleyin lütfen. O kadar zeki değilim.

.htaccess dosyalarının farklı bir isimde kopyalarını aldım. Ve bir PHP dosyasına bunları .htaccess dosyası olarak kopyalayıp kaydedecek bir kod girdim. Sonra da Cpanel’a gidip Zamanlanmış İşler (Cron Jobs) kısmından dakikalık (Every Minute) bir iş oluşturdum. Bu işte de her dakika oluşturduğum PHP dosyasını çalıştırıyor. Böylece .htaccess dosyası kendi kendine değişse bile, benim dosyam en geç 59 saniye içinde dosyayı orijinali ile değiştiriyor ve en fazla 1 dakikalık bir sorun oluyor kullanıcılara. Tabi .htaccess dosyasının kendi kendine yarım saatte bir değiştiğini düşünürsek. Ortalama olarak ölçtüğüm sıklık bu idi.

Yazdığım PHP kodu:

<?php

function kopyala($dosya1,$dosya2){
$icerikx =@file_get_contents($dosya1);
$acilandosya = fopen($dosya2, “w”);
fwrite($ acilandosya , $icerikx);
fclose($ acilandosya );
if ($icerikx === FALSE) {
$durum=false;
}else $durum=true;

//Aşağıdaki kod da olmaması gereken yerlerde oluşturulan .htaccess dosyasını zararsızlaştırmak için.

//.htaccess dosyasının içini boşaltıyor yani.

return $durum;
}
function boshtaccess($dosya){
fopen($dosya,”w”);
fwrite($dosya,’ ‘);
}
kopyala(“/home/kullaniciadi/saglamhtaccessdosyasi.txt”,”/home/ kullaniciadi /public_html/.htaccess”);
boshtaccess(“/home/ kullaniciadi /public_html/wp-admin/.htaccess”);
boshtaccess(“/home/ kullaniciadi /public_html/wp-content/.htaccess”);
?>

Yazdığım zamanlanmış iş (cron) koduda şöyle:

/usr/bin/php -q /home/fbloginf/htacsonarici.php

htacsonarici.php yukarıdaki PHP kodunu kaydettiğim dosyanın adı.

Sorun geçici olarak çözülmüş gibi ama, hala o dosyanın kendi kendine nasıl ya da neden veya ne ile kim ile ne yöntemle değiştirildiğini çözemedim. Bu arada olay .htaccess dosyasının yazma izinleri ile ilgili değil. İzinleri ne yaparsam yapayım o dosya orada değişiyor, benim istemediğim kodlar ekleniyor. Hiçkimse yazamaz diyorum, ama sonra yerinde yeller esiyor.

Daha başka bir kodlar falan denedim ettim, hatta thumbsdata.php ve thumsdatas.php diye de iki yabancı dosya buldum. .htaccesswt ve .htaccesswt1 diye de iki boş dosya vardı. Bunlar da olayla ilgili bir şeyler. Sildim, Avira’ya da bildirdim. Ama onların siteye nasıl geldiğini bulamadım.

Şimdi Dünya’da besin ile ilgili olan temel problem kaynakların az olması değil, olan kaynakların bazılarına az bazılarına da çok paylaştırılmış olması. Peki bundan çokça pay alanlar bunun hepsini tüketiyor mu? Hayır, nerede çokluk orada bokluk. İsraf ediyor.

Çinli’ler pirinç yediklerinde tabaklarında bir tane bile pirinç artığı bırakmıyormuş diyorlar. Sebebi ise her Çinli bir pirinç tanesi bıraksa, o pirinçler toplandığında kim kaç kişinin doyurulabileceği gerçeği. Kişisel olarak tabağın yeterince tüketilmeden bulaşığa atılması taraftarı değilim, işte de iş arkadaşlarıma yemeyecekleri kadar yemek aldıkları için kızıyorum, çeşit çeşit yemek alıp azar azar yiyor sonra gerisini de çöpe atıyorlar. Buradan ötesi yemek şirketinin onları kime vererek değerlendireceğine kalmış.

Ha bir de işin kişisel ötesi israf olayı var. Meyve sebzeyi ucuza satan marketler bol miktarda ürün alıp depolarında biriktirir ve belli vakitlerde ya da günlerde bunu mağazalarına dağıtırlar. Tabi bu dağıtım sipariş üzerine ya da önceki dönemlerin satış ortalamasına göredir. Yani geçen hafta Cuma günü 10 kasa domates satılmış ise bir sonraki hafta da 10 kasa domates siparişi verilir Cuma günü için. Ya da mağazada ürün kalmamıştır, sonraki günün sevkiyatı ile ürün istenir vs. Depoda beklemiş olan ürünler mağazaya gelir, orada da satılana kadar beklerler. Tabi bu bekleyiş, karpuzu büyüten cinsten bir bekleyiş değil. Ürünlerin zarar görmesi ile sonuçlanıyor. Ürünler çürüyor, sinekleniyor, mikroplanıyor vs. Tabi bu ürünler çürük şekilde satılamayacağından kârlılıkları azalıyor. Satılamayacak ve kötü hisler uyandıran ürünlerin tezgâhtan da uzaklaştırılması gerekiyor ki müşteriler sağlam ürünleri satın alabilsin. Burada da genellikle bozulan ürünler çöpe atılarak bertaraf ediliyor. Bu da pek çok market, bakkal, manav vs. firmanın olduğu günümüzde çok miktarda atık yiyecek demek.

Mesela ilk iş günümde meyve sebze içindeki bozukları ayıklamam söylenmişti. İçinde çok miktarda olmasına rağmen çöpe atmamak için ayıklayamıyordum tam olarak. Sonra müdürüm atılan yani fire verilen miktarı da kaydetmem gerektiğini söyledi. Örnek de verdi; mesela 18 KG domates attın çöpe, bunu kaydedeceksin. 18 KG domatesi çöpe atabileceğimi öğrendim orada. Sonra başladım tüm bozuk, çürük ürünleri atmaya. Toplamda 20 – 30 – 50 – 50 KG… Sağlıksız sipariş ile de birleşince uzun süre günlük olarak bir 50 KG manav ürünü firesi vermişizdir.

Tabi tek manav değil, ilgisiz kasap ve şarküteri çalışanları ve eksik denetim sonucu 50 KG etin de çöpe atıldığı olabiliyor. E köfte yapsan bir gün sonra yemyeşil oluyor, ne yapacaksın o eti? Ne kadar pahalı olursa olsun fire vermek zorundasın…

Bazı marketler fireler konusunda daha iyi politikalara sahip olsalar da, çoğu yerdeki durum böyle. Tüm Dünya’yı düşündüğümüzde daha satılmadan çöpe giden ürün miktarı kim ne kadardır bilinmez. Ama bunun müthiş bir israf olduğu ortadadır.

Bunu önlemek için ne yapmalı? Biz genelde son vakitlerini yaşayan ürünleri müşteriye yarı fiyatına vermeye çalışırız. Yani madem çöpe gidecek, hiç değilse biraz bir şey kazandırsın ki boş boş atmış olmayalım. Mesela, müşteri 3 KG muz alıyor. Muzun kilosu 3,79 TL. 11,37 TL yapar toplamda. Ama ben bunun yerine teraziye bir 1.5 LT gazoz şişesi koyarım, yarı ağırlığını tartarım. Böylece müşteri 3 KG muz için 5 TL para öder, kendi de yaptığı alışverişten memnundur, ben de ürünleri çöpe gitmekten kurtardığıma… Gerçi ekonomik ürün fiyatları da tanımlanmıştır bozular ürünler için. Ama her markette bunlar takip edilmediğinden bazen gerçek ürün fiyatından bile pahalı oldukları olabiliyor. Bu durumda en iyisi, ya ürünü daha düşük fiyatlı bir ürün olarak tartmak, ya da ürünü daha hafif tartmak.

Siz de alışveriş yaparken dökme üzüm vs. alarak israfı önlemeye yardımcı olabilirsiniz. Mesela lokanta, restorant gibi yerler de geçmeye başlamış domates vs. ürünleri ucuzdan alırlar. Bazen tanınan fakir kişilere de verilebilir ümitsiz ürünler ama, bunun o kişileri daha fazla buna alıştırabilmesi olasılığı da olduğundan her zaman tercih etmeyiz.

Otomatik güncelleme yapmaya kalktığımda Dizin oluşturulamadı.: /public_html diye bir hata aldım. Google’a sordum, wp-config içindeki upgrade klasörünün sil, tekrar oluştur, sonra da CHMOD 777 yap dedi. Yaptım, yine olmadı. Bu sefer de “Dosyalar kopyalanamıyor.: /public_html/wp-admin/css/theme-editor.dev.css” dedi. Bunun da çözümüne baktık, garip garip şeyler… wp-admin içeriğindeki dosyalar kopyalanıyor, ancak o dosya kopyalanamıyor ve devam etmiyordu güncelleme.

Çare olarak sunucunun /wp-content/upgrade/wordpress-tmp klasörüne indirip açtığı dosyaları Cpanel üzerinden public_html içine taşımak kaldı, yaptım oldu.

Ama ne uğraştırdı bu otomatik güncelleme, neden olmadı anlamadım.

Bu da WordPress 3.1 üzerinden ilk deneme yazımdır…

Şimdilik farkettiğim gelişme, yeni yazı sayfasında eskiden tıklayınca bir beş – on saniye sonra açılan link ekleme kutucuğunun şimdi şak diye açılması, bunun için uğraşmışım onca güncelleme ile.

Ha bir de şimdi farkettim ki, FireStats çalışmıyor! Ben çöpe atarım bu WordPress 3.1′i abi. Ay başı gelsin, hemen çekeceğim WordPress 3.0.5′i eski yerine.
Güncelleme: FireStats 1.6.7, WordPress 3.1 ile çalışıyor. Sorunun sebebi wp-content klasörünün grup tarafından yazılabilir olmasıymış. Klasörü grupça yazılamaz yaptım, çalıştı…

Blogun bir kopyasını da yerel sunucuda tutmak iyiymiş. Dosyaları hemen FTP’den yükledim yeni alanı. Diğer türlü ise diğer sunucudan yedekleri indirmek de var ki, 500 MB blog, benim kotamın sekizde biri demek oluyor.

Şimdilik NetInternet veri mekrezinde 100mbit çıkışlı bir sunucuda çalışıyor. Hali vakti yerinde. Bellek problemleri oldu ama host sahibi gerekli ayarlarını yaptı, tüm eklentileri kapatıp FireStats’ı kurup eklentileri yine etkinleştirdim, sorun yok şu an. Yoksa FireStats’i etkinleştiremiyordum bellek yetmezliğinden.

TTnet’in 4GB kotalı 1mbit paketini kullanıyordum. 2 GB kadar da 15 Ocak’a kadar kullanımım olmuştu. 27 TL ödüyordum bu şekilde.

Sonra TTnet çevrimiçi işlem merkezinde (Online işlem merkezi de deniyor, siz demeyin, döver, dövdürürüm. ) 8mbit’e kadar 4GB kotalı paketini gördüm. Ücreti 29 TL idi. Bir deneyeyim dedim, nasılsa çok fark yok. Çevrimiçi işlem merkezinden bu paketi seçtim. Sonra bağlantım kesildi.

Bir saat kadar bağlantım gelmedi. Sonra paraleldeki telefonu devreden çıkarınca DSL sinyali görünmeye başladı. Kullandığım SpeedTouch 580 Ethernet modemi çıkarıp, eski Conexant yonga setli markasını hatırlamadığım USB modemi taktım. Baktım ADSL training işleminden sonra cannected yazıyor ve kesiliyor bağlantı. Biraz daha geçince gelip gitmeye başladı bağlantı.

Yukarıdaki telekomun bağladığı kablodan sonra bilgisayara kadar 10 metreden uzun bir kablo vardı. Belki direnç gösteriyor falan dedim, onu da kestim, bir 8 – 10 metresini boşa çıkardım. Bir süre sonra bağlantı stabil bir hal aldı. Tabi paralel telefonu bağlayınca yine bağlanmıyor.

Hız testi falan yaptım ettim. Yalnız şöyle bir şey vardı. 1mbit hız ile hız testi ortalama 1 mbit veri alıyordu netten. 8mbit’e kadar bağlantı ile ise 10 MB kadar bir alış oluyor.

İşte biraz hız testi yapıp, biraz da nette dolaşarak kotamı bitirmeyi başarmışım ayın sonuna gelmeden.

Ben de fazla ödememek için kullanımımı maksimum azalttım. PC’den girersem Opera Turbo ile çok az takıldım nette. Telefondan Opera Mini ile gezindim daha çok. O şekilde pek bakmadım bloga falan…

Yaklaşık 4.21 GB kullanım yapmışım. Bir 32 – 33 gibi ödeyeceğim sanırım.

girişimciliğe meraklı blogcular

Pek ilgilenemeyeceğim bir şey olduğundan işine yarayanın katılabilmesi için yazmak lazımdı.
>>>İlgili Facebook grubu.<<<

Bu yılki çekilişte verdiği ödüller: Microsoft’tan kablosuz fare: Microsoft 3000 Wireless Mouse, 1000 parçalık bir yapboz: Anatolian 1000 Parça Puzzle, Piranha’dan bir müzikçalar: Piranha Avangard Plus (2GB).

Çekiliş için yapmanız gerekenler:

1. Barış’ın blogundaki Beyn’de yeni yıl çekilişi! yazısına girip yorum yazmak.
2. Blogu var ise, bu çekilişi blogunda bildirip, Barış’a haber vermek.
3. Beyn’in Facebook sayfasını beğenmek.
4. E-posta ile Beyn yazılarını takip etmeye abone olmak/olmuş olmak.

3 ile 4′ü zaten çoktan yapmışsanız otomatik olarak çekilişe katılıyorsunuz. Birden fazla şey yapmanız kazanma şansınızı arttırıyor.

Buyrun işte buradan çekilişe katılın.

Normal Ötesi Aşk ve Normal Ötesi Aşk – 2 kitaplarına Eskişehir’de birkaç yerde bakmıştım ama bulamamıştım. Burada Muratlı’da ise zaten kitapçı namına çocuk hikayeleri satan kırtasiyelerden başka bir şey yok. Tekirdağ’da ise eskici dışında bir yer bilmiyorum. Dolayısıyla kitaplara ulaşamamıştım, bir yerde de abinin ismini yanlış hatırlayınca soramamıştım. Ömer Özdamar’ın bu çekiliş kıyağı ile kitaplar sonunda elime geçmiş oldu.

Ömer Özdamar - Normal Ötesi Aşk (1 - 2)

Kitaplar az önce kargo ile geldi. Ambalajı açtım ve içinden iki tane tam rahatlıkla okunacak boyda kitap çıktı. İlk kitap 77, ikinci kitap da 95 sayfa falan bir kalınlıkta. Hani eline geçtiyse, başladım ama bitiremedim bahanesine imkan yok.

Şimdi elimdeki kitabı bitirdikten sonra okunmak üzere bekliyorlar yanımda. Kitaplar için Ömer beye teşekkür ediyorum.

Ömer Özdamar’ın blogu, ve Twitter hesabı.

Bu yılki Dünya Hareket Günü bloglama konumuz su, evet bu iki harflik kelime, su. Bir de böyle yazayım; SU. Bir de böyle, SU ve böyle, SU! Sadece dilimizde iki harflik bir kelime diye midir, ülkemizde su havzalarına gereken önemin verilmediğini düşünmekteyim. Su deyip geçiyoruz, ya da su içip geçiyoruz. Musluğumuzdan gelen su varya, o bize yetiyor. Yetmezse de şişe şişe istediğimiz kadar alabilme özgürlüğümüz var değil mi? Teşekkürler para ekonomisi… Su ile ilgili düşündüklerimiz bu kadar.

Suyun belki de altın kadar değerli olduğu yerler var Dünya’da. Afrika ülkelerine bakın bir, yağmur yağsın da su içsinler diye bekleyen nice topluluklar var Dünya’da. Bu su kıtlığı onların hem yaşamlarını zorlaştırıyor hem de sağlıklarını tehlikeye sokuyor. Her hafta binlerce insan susuzluktan ölüyor… Bazı Blog Hareket Günü kaynaklarında her hafta 5 yaşın altında 38 bin çocuğun susuzluktan öldüğü yazıyordu. Korkunç bir rakam. Ancak o şekilde düşündüğünüzde çok bir şey geçmiyor içinizden. Bir de şöyle düşünün. 38 bin nüfuslu bir şehrin çok yakınındaki bir tepeden şehre bakıyorsunuz. Birden bir şekilde oradaki herkesin vefat ettiğini öğreniyorsunuz… Şehrin cansızlaşmasına tanık oluyorsunuz. Tanrının sopası olmadığı için işte bu son senaryo olmuyor pek, ama senaryonun etkileri her şekilde gerçekleşiyor. Peki kimin haberi oluyor, ya da kimin ne kadar umrunda.

Üç yanı denizlerle kaplı bir ülke oluğumuz doğru. Ama yazları su kıtlığı çektiğimiz de… Sadece şehirlerdeki su kıtlığından bahsetmiyorum tabi. Son yıllarda büyük şehirlerde su ile ilgili güzel çalışmalar yapıldı. Nüfusun kalabalık, verginin bol olduğu yerlerde yatırım daha fazla oluyor doğal olarak. Tabi bu çalışmalar da kirli su kullanıldığı iddiası ile gündeme geldi. Ayrıca musluğumuza gelen su da her bölgede kullanılabilir değil. İlçem Muratlı’da suyumuz gayet iyi, artezyen kaynaklarından çıkıyor ve kokusuz tatsız tam olması gerektiği gibi oluyor. Ama mesela Eskişehir’de musluk suyu içip ishal olan arkadaşlarım olmuştu.

Peki biz bu suyu nasıl kullanıyoruz? Nasıl olursa olsun kullanıyor ve sonra da arıtmadan ya da yeterli arıtmadan, yani düşük masraflı olsun diye yeterli verimle çalışmayan arıtma tesislerinden geçirip dere, nehir ve denizlerimize salıyoruz.

Ülkemizde ciddi olarak eksikliğini duyduğum akarsu ve deniz gibi su kaynaklarının kirletilmesini önleyici ve çiğnendiğinde de oldukça yaptırımı olacak sert yasalar yok. Sanayi kuruluşları için belki arıtma tesisi kullanımı ile ilgili bazı yasalar var ama yeterli olmadığına ve zaten de düzgün uygulanamadığına eminim!

Ülkemizde her tür sanayi alanı var, dolayısıyla da her tür kimyasal madde suya karışabiliyor, suyu kirletebiliyor. Yasa olarak açıkçası yalan söylemeyeceğim, arıtma tesisleri ile ilgili kanunları inceleyip araştırmadım. Ancak yeterli olmadıklarına yine de eminim. Mesela Çorlu tren garından, Sağlık Mahallesi’ne giderken Çorlu deresi üzerinde dar ve biraz eskice bir köprü var. Köprü yakınında da çeşit çeşit fabrika. Bunlardan birinde de sözüm ona arıtma tesisi gibi bir şey var. Ama bir dayım da derenin kenarındaki beton bentin üzerine oturmuş, elinde hortum, dereye pembe rengte bir şeyler püskürtüp sallayıp duruyor hortumu. Ne anladım bu işten ben! Neyse, orada bir arıtma tesisi kurulmuştu yeni yeni, devreye girmiştir sanırım.

Belediye başkanlarımız da halka iş yapıyor görünmek için şehirleri kanalizasyon sistemleriyle donatırlar. Yolların altına beton künklerden kanallar yapıp, kirli su altyapımızı yaparlar. Peki bu su ne olur? Neredeyse tüm şehirlerde bu su en yakın dere, nehir ve deniz gibi su alanlarına boşaltılır! Çok az şehirde kanalizasyon suları için arıtma tesisi vardır. Vidanjöre para ödeme derdinden kurtulan halk buna pek önem vermemektedir.

Evime bir buçuk kilometre kadar mesafede Ergene Nehri vardır. İkiyüz metre kadar mesafede de burada Kurudere denen bir dere. Bu ilçede son 15 yıl yaşadıysam, bunlardan bu Kurudere’yi bir kez temiz görememişim, ama bir gün temiz olduğunu duymuşum. O da daha ben küçükken bir bayram gününe rastlar. Ben gördümmü hatırlamıyorum. Sadece o gün temiz aktığını duymuştum. Malum bayramda fabrikalar kapanıyor, iş yapılmıyordu o zamanlar. Onun dışında o dereye düşmüşlüğüm de var, çıkmışlığım da. Ama hep pisti o, hep pis.

Düşünün, evinize 200 metre mesafede halka açık bir dere olacak, ama gidip ona en basitinden bir ayaklarınızı uzatamayacaksınız. Çünkü ayaklarınızı uzatmak ayağınızı kirleteceğinden değil, yanına oturmak bile kokusundan imkansız olduğundan. ÖSS hazırlıklarımı yaparken hep derenin temiz olduğunu, benim de içinde oturup test çözdüğümü hayal ederdim. Olmadı ama işte o hiç. Ha o hayalde olduğum nokta da şu an kanalizasyonun dereye döküldüğü noktanın 25 metre kadar ilerisinde bir yerlerde.

Bir de yaz akşamları burada balkon sefası da zor yapılır. Aslında gayet yapılıyor, önce alışıyorsun kokuya, sonra gayet yapılıyor. Kuzeyden esen rüzgarlar Ergene’nin kokusunu getiriyor bize. Çorlu Deresi ise ilçenin hemen Güney tarafından geçiyor, etrafında göçmen konutları vs. evler var.

Bu pis nehirlerde yaşayan doğru düzgün canlı da yok tabii, mutasyona uğramış kurbağalar belki. Taşıdıkları zehirli suyun çevredeki tarım alanlarına bir faydası olmadığı da muhakkak.

Şimdi madem bu ülkede su kirliliği ile ilgili yasa var, bu durumlar neden var o zaman? Demek ki o yasalar ve yasaklar yeterli değil! Youtube’u yasaklayacağınıza gidin su kaynaklarının kirletilmesini yasaklayın abi. Çevrecinin daniskasıyım demek kolay ama iş bir şeyler yapmaya gelince yatmak dışında bir şeyleri iyi yapan bir hükümet görmedim daha. Ancak şunu yaptık diyecek kadar bir şeyler yapıyorlar, onu da en alt kalitede. Neyse, konu hükümetler değil. Konu su kaynaklarının ve akarsu, deniz gibi doğal ve eğlencesel zenginliklerimizi korumak adına ülkede ciddi su havzaları koruma kanunları yürürlüğe konulmalı. Suya bir şeyler akıtan her fabrikanın sağlam ve tam olarak arıtıcı bir arıtma tesisi olmalı ya da bu tür fabrikaların atıkları ortak bir tesiste arıtılmalı. Belediyelere de kanalizasyon çıkışlarına arıtma tesisi koyma zorunluluğu olmalı, altyapıyı şehir içine döşedikleri gibi dışını da korumak zorunda bırakılmalılar.

Saçma namus kirletme kavramına verdiği önemi su kirliliğine vermiyor işte insan, bu da şimdi aklıma gelen bir şey.

Bir yıl ki Blog Hareket Günü yazımızın da sonuna gelmiş bulunmaktayız. Günde daha çok vurgulanan su kıtlığına değinmemizdi ama ben kendi şikayetimi belirttim biraz.

Dünya’daki su kaynaklarından, adil olmayan dağılımından vs. söz edecek, su kirliliği fotoğrafları falan paylaşacak blogcular.

Ortak yazı girme işlemi 15 Ekim 2010 tarihinde olacak. Bunun için önceden sisteme üye olmanız gerekli. Sonrasında etkinlikten birkaç gün önce size içeriğinizi hazırlamanız ile ilgili bir e-posta gelecek. Siz de tüm hazırlığınızı yapıp, 15 Ekim gününde içeriğinizi gireceksiniz.

Tabi bu içerik Blog Action Day sisteminde listelenecek ve buradan ziyaretçi gelecek falan. Tabi katılım oranı da çok yüksek olacağından çok fazla ziyaretçi gelmeyecek, ziyaretçinin seçeneği çok çünkü… Zaten olay da blogunuza ziyaretçi çekmek değil!

Etkinliğin şöyle bir tanıtım videosu var:

Etkinlik ile aynı günde çok sayıda blog yazarı aynı konudan bahsedecek, aynı konuya dikkat çekecek.

Bu yıl farklı olarak bir de imza toplama kampanyası var. Bu kampanyanın amacı da Birleşmiş Milletler’in su ile ilgili Millennium Development Goal amacını gerçekleştirmeye çalışmasına destek olmak ve çalışması için ısrarcı olmak. Bu amaç aslında 8 kadar farklı amacı içeriyor, ama bu yılın konusu sadece su olduğu için sadece bunlardan birine yoğunlaşıyoruz tabi. İmza toplama kampanyasında toplanan imzalar Birleşmiş Milletler genel sekreteri Ban Ki-Moon’a gönderilecek.

Blog Action Day’e blogunuzu kaydetmek için buraya buyrun.

Birleşmiş Milletler genel sekreteri Ban Ki-moon’a gönderilecek imza etkinliği için buraya buyrun.