Blogcular çok çeşitli konularda farklı içerikler üreterek İnternet ortamında içerik miktarını arttıran içerik üreticilerdir. Yani bir fabrika gibidirler. Tamam yazdıkları herşeyi kendileri üretmezler ama fabrikalar da zaten bunu yapmaz. Blogcular bir yerden bir ilham alır ya da ilginç bir yazı görürler ve bunlar da onları hammaddesidir. Daha sonra bu hammaddeyi işleyerek kendi ürünleri haline getirirler. Arz talep yoluyla da bir şekilde bu ürün bir tüketici tarafından farkedilip kullanılmaktadır. Fabrikaların da olduğu gibi tüketiciye satılan bu üründen bir karları vardır. Bu kar çoğu zaman bir teşekkür yorumu ile gelen birine faydalı olmanın verdiği bir huzur ve mutluluktur. Bu blogcuların oldukça istediği iyi bir teşvik yöntemidir, hatta çoğu yorum sayısı fazla olanların çok yorum var diye teşekkür yorumlarını silmesini anlayamamaktadır. Tabi her işte iyi birşeyler çıkarabilmek için farklı kaynaklardan yararlanmak gerektiği gibi, bu konuda da kaynak çeşitliliği gerekebiliyor. Bu da şöyle 1 TL gibi ufak bir bağış bile olabilir her zaman.

Arada sırada birkaç kullanıcıdan alacağı az bir para çoğu blogcu için iyi bir teşvik olacaktır. Sonuçta bu blog işini de bedava yapmıyor herkes. Blogger vs. ücretsiz hizmetler olduğu gibi blogu kendi sunucusundan yayınlayanlar da var ve bu da hep para çıkışı demek. Ancak para girişi olmayınca da bu çıkan para bir miktar koyuyor insana. Yani “Ben o kadar blog yazıyorum, insanlar geliyor okuyor, öğrenciler faydalanıyor vs. bir nevi bir hizmet veriyorum, ancak üstüne bir de para veriyorum. Halbuki sunduğu bir hizmet için o kişinin para alması gerekmez mi!” şeklinde düşünüyorlar. Bu konuda da haklılar tabii ki.

Mesela öğrenciler çoğu ödevleri ile ilgili çok çeşitli kaynakları bloglardan bulabilir, yazacakları ödevler için bloglardan ilham alabilirler. Halbuki bunları kendileri araştırmaya kalksalar çok fazla maliyetli çıkabilecektir iş, bu bazen farklı bir ildeki bir kütüphaneye gitmeyi bile gerektirebilir. Yemek yapmayı öğrenebilirler. Masaüstü, mobil veya ağ uygulamaları geliştirenler bloglardan çok çeşitli şekillerde faydalanabilirler. Ya da farklı okuma zevklerine sahip insanlar çeşitli blogları takip ederek, kitap niyetine okuyabilirler blogları. Yani çok çeşitli şekillerde çok çeşitli kişilerce faydalanılır bu bloglardan. Bunun yerine gidip kitap veya dergi almaya, onda bir konu araştırmaya kalksalar çok rakamlı paralar verecekler. Ha bir de sadece bir İnternet gezgini ile bir sayfanın içinde bir kelime aramanın rahatlığını bile bulamayacaklardır bu kaynaklarda. Bloglarda ise bunlardan başka da çok güzel bir özellik daha var; anlayamadığınız birşey olması durumunda yorum yazarak bunu sorabilirsiniz. Birkaç gün içinde büyük ihtimalle cevabınızı alırsınız. Bunu bir dergi ile deneyin, bir ay sonra cevabınızı aldığınızda artık konuyla ilgili çok farklı şeyler düşünebilirsiniz.

Daha kaliteli içerik için bağış yapın.

Bloglardan böyle farklı amaçlar için faydalanırken onların yazarlarını da yani yaratıcılarını da faydalamak ( faydalanmasını sağlamak anlamında arkadaşlar arasında bir terim, Türkçe’de tam böyle bir kullanımı olmayabilir) uygun olmaz mı? Bu blogdan faydalanmanızın bir bedeli değil de faydalanmanızı sağlayan yazara bir teşekkür ve minnettar olma ve teşvik babında bir bağış olacaktır. Aman aman çok fazla bir miktarda para olmasına da gerek yok, yine de siz bilirsiniz tabi. Birkaç TL’lik bir destek blogcuyu iyi teşvik edecektir. Bu onu zengin etmeyecektir tamam ancak yazdığı içeriğe bir şekilde değer biçildiğini görmek onu sevindirecektir.

Hem zor durumda sıkışık olduğu bir dönem olabilir,  az bir para bile çok şeyi değiştirebilir. Bir de bu parayı sadece yazara gidiyormuş gibi düşünmemeli. Bu para ileride size yol ve köprü olarak dönmese de daha kaliteli içerik olarak dönecektir. Yıllardır size dönen yol ve köprüleri gördünüz; 460 yıllık köprü ayakta dururken yepyeni köprüler yıkılıyor bir selde. Bu tür köprülere yıllardır tonla para verdiniz size dönsünler diye ancak dönemeden yolda kaldılar, onlar o kadar para vermişken blogculara faydalandığınız içerik için bir miktar fayda sağlamanız çok abes olmayacaktır kesinlikle.

Bunu nasıl yapacaksınız peki, yani faydalamak istediğiniz bir blogcuyu nasıl faydalayacaksınız? Benim banka hesap numaramı isteyebilirsiniz, iletişim kutusundan yazın, aynı gün içinde geri dönüş yaparım mutlaka.

Yurt dışında yabancı blogcuların ve hatta forum kullanıcılarının bile uzun süredir kullandığı bir sistem var. Bloga bir Paypal butonu ekleniyor, yanına da “Bana bir bira ısmarla!” tarzı bir yazı. Tamam biraz abes geldi de bira ısmarlama butonu genelde forumlarda oluyor, blogcularda teşekkür etmek istenirse butona tıklanıp bağış yapılabileceği yazıyor. Bu Paypal butonuna tıklanıyor ve açılan sayfada Paypal hesabınızdan bu blog yazarının hesabına ne kadar para geçirmek istediğinizi belirtiyorsunuz ve işlemi onaylıyorsunuz. Böylece de Paypal hesabınızda önceden yüklü olan paranın bir kısmı içeriğinden faydalandığınız blog yazarına gidiyor.

Paypal aslında bu iş için en iyi sistem ancak Paypal hesabınız yoksa artık farklı şeyleri de deneyebilirsiniz bu size kalmış, gerekirse banka hesap bilgilerimizi istemeye çekinmeyin. Mesela ben de Paypal üyesi değilimdir çünkü kredi kartı kullanmam ve onsuz da üye olunmuyor sisteme sanıyorum.

Neyse, burada amaç Paypal kullanın Paypal’i zengin edin değil, beğendiğiniz blog yazıları için yazarlarını bu işe daha fazla teşvik edebileceğiniz, bir teşekkür niyetine böyle Paypal butonları görürseniz sitelerinde 1′er TL yatırmanızı sağlamaktır. Umarım durumun ehemmiyetini anlatmakta başarılı oldum, olmadım ise sorun tekrar deneriz.

Mimi bakalım kime gönderiyorum: Mavi Genç, Kara Klavye, İbrahim Nergiz ve Başak hanım.

Kendileri ile yaklaşık dört yıl önce tanıştım. Kuzenim kullanıyordu, bana içinde program ve müzik vs. olan bir yoğun disk yapmasını istemiştim. Onda Opera görünce de sırf teması yüzünden onu da istemiştim. Sonra da eve gelince kurdum bilgisayara. O zamanlar değişik değişik planlarım hayallerim vardı, bunlar için de İnternet’ten indirmem gereken yüzlerce megabaytlık dosyalarım vardı. Opera’da bu indirme işleri için bir aktarım yöneticisi vardı, bunu gerekli bile görmemiştim pek. Sadece arkaplanda dosyaları indirirken, resimleri göster/gösterme ve önbellektekileri göster seçeneklerini kullanarak hem indiriyor hem de İnternet’te gezinmeye çalışıyordum. Çünkü o zamandaki bağlantı da 56 k olunca hem indirip hem tüm resimleri görüntüleyerek gezinmek zordu. Bir de tam o anda elektrikler bir kesildi, inmiş parçaları da tekrardan indirmek zorunda olduğumu düşünerek TEDAŞ’a başladım sövmeye. Elektrikler gelince de bilgisayarı açtım ve Opera Aktarımlar penceresindeki Resume butonuna rastgele tıkladım! Anaaa, o ne dedim, dosya kaldığı yerden devam ediyor, o zaman öyle bir sevinmiştim ki, of of of. Saatlerce indirdiğim dosya bir gitseydi, ah neler olacaktı neler. Neyse, ondan sonra Opera’yı IE’ye tercih etmeye başladım. Sonra da Firefox’u denedim. O da o zamanlar pek bir hantaldı, 223 MB belleğin içine eder dururdu, bir de garip garip yerlerde çöker sinir ederdi.

Opera

Sonra da sırf diğerlerinden kesinlikle daha stabil olduğu, zevkten çökmediği için Opera kullanmaya devam ettim ve artık iyice alıştım, kolay kolay da bırakmayacağım sanırım. Ayrıca cep telefonumda da kullandığım program olması, Opera Link gibi ikisini de eşitleyebilme özelliği en hoşuma giden yanları. İkinci İnternet gezgini tercihim ise Internet Exploder. Niye Firefox değil? Çünkü İnternet bir IE dünyası ve herşey IE için yapılmış, okulumun ders çalışma sayfasına bile giremiyorsam IE dışındaki gezginler benim için bir hiç. Bu MS uyanıklığı iyi bir şey değil ama zaten Opera ile giremediğim sayfada Firefox ile niye uğraşayım ki, adamlar kodları IE için yazmış, sadece IE’de çalışır demiş. Web standartları olayına ise inanmıyorum. Madem farklı farklı standartlar çıkarıyorlar, hiç değilse bunları birbirine uyacak şekilde yapın, birbiriyle çakışacak şekilde değil. Önce şu standardı oturtsunlar: bütün standartlar birbiriyle uyumlu olmalı.

Opera’yı ne zaman bırakırım? Gelecek 11 sürümünde olabilir, yeterli bilgim yok ama bu sürümde performansı arttırmak için altyapıyı değiştirip Firefox benzeri bir sisteme geçeceklermiş. Bunun da anlamı daha fazla kaynak tüketimi ve yeni kodlar nedeniyle stabil olmayan bir ortam, tam bir Firefox’a geçiş ortamı. Madem Opera da belleği Firefox gibi kullanacak hem de daha az stabil olacak, açık kaynak destekleme merakımla birleşip geçerim Firefox’a.

File Scavenger

File Scavenger 49 $ değerinde bir veri kurtarma yazılımı. İlk iki yıl önce idi. D sürücüsünde bazı hatalar vardı ve biçimlendirsem düzelir diyordum (düzeldi). Bunun için önce her şeyi C sürücüsüne aktardım. Sonra da D sürücüsünü bir güzel biçimlendirdim. Arkasından herşeyi gerisin geriye D sürücüsüne kopyalarken Windows’un aptal salt okunur vs. uyarılarından biri çıktı ekrana, dosyanın salt okunur olduğunu yine de kopyalamak istediğimden emin olup olmadığımı soruyordu. Dosya bir belge falan değil, sanırım thumbs.db önbellek dosyalarından biriydi. Nasılsa Hayır dedim ama dosyaların kopyalanmaya devam edeceğini sanıyordum. Biraz sonra kopyalama bitmiştir deyip C sürücüsündeki dosyaları sildim. Winamp’ı açıp şarkılarımı çalmaya kalkınca ise hiçbirinin yerinde olmadığını fark ettim. Hepsini kontrol ettim, birçok dosya yerinde değildi. :S Birkaç veri kurtarma yazılımı denedim, parça parça kurtarabildiler, ya da 1.5 MB boyutunda bir resim dosyası için 15 MB dosya üreterek yaptılar bunu. Çoğu dosya da kalıyordu. Bilgisayarı öyle bırakıp Bulgaristan’a gittim, bir ay sonra gelip devam ettim. Saatlerce kurtarma yaptırdım, birşey olmadı. En sonunda bir blogda File Scavenger’ı buldum, işe yaramaz diyerek indirip deneyeyim dedim.

File Scavenger

Programı çalıştırdım ve beklemeye başladım. Kısa bir süre sonra tüm dosyalar karşımda listelenmeye başladı ve sağlam olup olmadıkları da yazıyordu. İşlem bitince de kurtarmaya denedim, gerçekten de başarılı oldu. Neredeyse tüm fotoğraflarım, müzik parçalarım, program kurulumları, belgeler vs. herşey kurtulmuştu. Sadece durumu iyi yazmayan az sayıda dosyada problem vardı, bunlar da bir HTML dosyasının yarısı kayıtlı bir sayfa, diğer yarısı da Opera önbelleğinden bir sayfadan aynı sayfada iki sayfanın olması gibiydi. Ancak sonuçta program kesinlikle başarılı bir programdı, önceki denediğim ücretsiz veya ücretli birçok programdan daha iyiydi. Program kesinlikle 49 $ ücretini hak ediyor. İlk seferde sadece hayatımda bir kez kullandığım şeye bu kadar para verilmez diyordum ama sonra tekrar tekrar kullanınca kesinlikle lisanslanması gereken bir program oldu.

Winamp

Winamp ile tanışıklığım bilgisayarımı almamdan daha önceye gider, geçen yüzyıla falan. Okulun bilgisayarlarında görürdüm, arkadaşındakinde görürdüm, kuzeninkinde görürdüm. Bilgisayarımı alınca da o şimşek simgesi hiç yabancı gelmedi, tıkladım bildiğim Winamp açıldı, hatta biraz eski bir sürümdü, 2.71 sürümü. Winamp 5′e geçtim kısa bir süre sonra. O zamandan beri de kullanır giderim. 5 serisi sürümler biraz hantal ama yine de derdim yok kendisiyle. JetAudio vs. de denedim ama basit bir işlem için bile saniyelerce menülerin yüklenmesini beklemek sıkıcı, Windows MP ve iTunes gibi diğer hantal yazılımlar da ilgimi çekmiyor.

OpenOffice.org

OpenOffice.org uzun zamandır kullandığım bir ofis paketi. Aslında bilgisayarı aldığımda annemin üzerine lisanslı bir MS Office 97 vardı. Ancak Windows yeniden yüklenmeden üç ay ancak durduğu için ömrü çok olmadı. Zaten onun parası ödenik deyip bir süre MS Office 2003 sürümü idi sanırım ürün kodunu İnternet’ten bulup kullandım. Ama şu günaha girme, emeğe saygısızlık duygusu hep rahatsız etti. OpenOffice.org’u görünce de tamam ulan dedim, bir daha MS yok. Kaldırdım hemen bilgisayarımdan. İlk sitemi bile ( Angelfire.com/planet/ferhad artık yok, olmamalı ) onun HTML düzenleyicisiyle yaptım. Bir belgeyi birçok farklı biçimde (MS Office, StarOffice… ) yüksek uyumlulukta kaydedebiliyorduk. Yüksek uyumlulukta diyorum tam uyumlu değil, ancak her sürümde uyumluluğu artıyor. Mesela bir keresinde arkadaşlarla İnternet kafede OpenOffice.org ile hazırladığımız desenli, süslü püslü bir sayfa, ana kasaya gidip oradaki lisanslı MS Office ile yazdırmaya kalkınca yer yüzü ile gök yüzü yer değiştirmişti. O anda OpenOffice.org iki muhtemel kullanıcı adayını kaybetti.

OpenOffice.org

NetBeans

Sun Mobility Studio ve Eclipse’den sonra kullandığım IDE yazılımıdır. Mobility Studio sadece JavaOne yarışmalarına birşey hazırlayacak kadar aç ( ücretsiz ) yaşadığından Eclipse’e geçtim, ona da mobil eklentileri vs. bulup indirmem ayarlamam gerekiyordu. Sonra bir ara yoğun disk kampanyası başladı ve ben de diskimi istedim. Eskişehir’den eve gelince de NetBeans 5.5 diskinden programı yükledim, Mobility paketi de zaten içindeydi. Onunla Cep Ingilizce’nin ilk sürümünü okul açılıncaya kadar yetiştirmeye çalıştım ve bir daha da diğerlerine bakmadım sanırım. Tek nefret ettiğim yeni sürümlerde eklenen Task Scanning denen saçmalığı, programı yavaşlatıyor.

NetBeans

TCPMP

Bu biraz farklı bir kategoride bir program. Cep bilgisayarları için açık kaynak bir ortam oynatıcı programı. Artık geliştirilmesi bırakılmış ve CorePlayer adı altında ücretli olarak devam eden bir program. Ancak cep bilgisayarında çoğu programa tercih edeceğim bir ortam oynatıcı, bilgisayarda bile oynatamadığım videoları maks. 1000 piksel çözünürlüğe kadar oynatabiliyor.

TCPMP 0.81 RC1

XnView

XnView yıllardır kullandığım bir resim görüntüleme programı. Ücretsiz ve de birçok farklı şeyi yapmak mümkün. Photoshop veya GIMP gibi bir resim düzenleme yazılımı değil. Ancak daha basit işleri onlardan bile daha kolay yapabiliyor belki de. Mesela istediğiniz kadar dosyada kolayca boyut değiştirme, kırpma biçme, renk ayarları vs. kolayca yapabiliyorsunuz. Ayrıca cep bilgisayarları ve akıllı telefonlar için de olan bir sürümü var. Hatta bu tür aygıtlar için en iyi program olduğu da söylenebilir.

XnView Tarayıcı ekranı

Avira Antivir

Son programım da Avira Antivir. Kendisi PC Cillin’den sonra ikinci kullandığım antivirüs programıdır. İlk onu bir derginin sayfalarında şemsiyeli bir dayı ile görmüştüm, bilgisayara yükleyince de tarama esnasıdna hareketli sabit disk animasyonu hoşuma gitmişti. Neredeyse 5 yıldır da daha Avira değilkenden kullanır dururum. Başka bir güvenlik yazılımı kullanmam, ha bir de Windows güvenlik duvarı var. Opera ve Antivir ikilisi daha sorun yaşatmadılar bana. Bilgisayara virüs bulaştırdım ama kendi ellerimle, üzerine çift tıklayıp Antivir’e de izin ver oğlum diyerek. Hatta ücretli, yani lisanslı Nod 32 yüklü bilgisayarı da ücretsiz Antivir ile virüsten temizledik. Karantinasını da genelde virüs biriktirmek için kullanırım (Evet bilgisayarımda virüs besliyorum.).

Avira Antivir

Burada Linux altında ne kullandığımı yazmadım, orada bu hiç belli değil. Genelde alışkanlıklarım gereği yukarıdaki programların Linux sürümleri olur bunlar, tabi File Scavenger, Antivir ve Winamp hariç.

Mim’i paslıyorum:
KaraKlavye, Mavi Genç ve Ali ve Sitesi.

Alıcı: F Tipi Blog

Gönderen: KardanBlog

Konusu: Lakaplarım

Yanıt:

KardanBlog’a mim için teşekkür ediyorum.

Bu lakap konusu farklı bir konu. Farklı zamanlarda farklı lakaplar takılmıştır bana, bu sebeple bunların çoğunu hatırlamıyorum bile, mümkün değil.

Hatırladıklarım:

İlkokul üç gibi yanlış hatırlamıyorsam Cey Cey Okaça diye kırmızı krampon giyen bir topçu vardı, benim spor ayakkabılarım da kırmızı olunca okoça, okaça gibi lakaplarım oldu. Bu daha sonra aynı modelden kahverengi ayakkabı giyince düzeldi.

Bazı arkadaşlar ismimi söyleyemez Fehrad derlerdi, o da lakap gibi olmuştu.

Bundan başka F ile başlayan her tür marka kullanılmıştır, Ferrari vs.

En uzun yıllar kullandığım lakap Eco‘dur, kökü Bülent Ecevit’tir. Yedinci sınıfta ikendi sanırım, sınıfımızda İbrahim adında lakabo inek olan bir arkadaşımız vardı. Ben kendisine hiç öyle demezdim ama sanırım bir beden dersinde bir kez demiştim, o da yanındaki arkadaşa “Bu Ecevit’e benzemiyor mu?” dedi. Ondan sonra da Bülent, Bülo, Ecevit, Eco, Ecowith, Ecowithegirls gibi lakaplarım türedi. O zamanlar Ecevit başbakandı ve kriz de başlayınca az çekmemiştim, herkes hergün “Ne olacak bu memleketin hali?” diye sorardı, hepsine cevap ver küfür et falan. Bu lakap hala Eco türeviyle olacak devam ediyor, pek asosyal olduğumdan ve pek canlı kimse görmediğimden şu aralar pek duymasam da ismimden çok bunu bilenler vardır. Hatta beni arayanlar mahalleye gelince “Ecevit’e benzermiş, Ecevit derlermiş okulda.” falan diye sorarlar, ararlar.

Lisede bir ara sapık da denirdi.

Üniversitenin ilk yılında Ahmet arkadaşım Feri, Fery ya da Ferry derdi bana, kendimi feribot gibi hissederdim. Fero diyenler olurdu.

Geçen yıl oda arkadaşlarım Nuri Alço derdi, yanlış hatırlamıyorsam John Carpenter’ın bir şarkısı vardı, bizde Nuri Alço diye geçerdi, bunu açıp bir kafa dansı yapardık Bir başka arkadaşım Gökhan Ferhere derdi, anlamını bilmiyorum merak da etmiyorum. Sonra da Made in Satisfaction ve Satisfaction şeklinde kullanıldı bu.

Bundan başka diğerleri şöyledir; Ferhad Gates, Ferhad Torvalds, Bulgar, Gavur, Feriye, Feroş, Fıro… şeklinde devam ediyor aklıma gelmeyen var daha.

Mimi Yönlendir: Başak Esin, Yalçın, Javacikiz ve Mavi Genç.

Düşündüm düşündüm düşündüm ve yine düşündüm. Düşündüm düşündüm filozof oldum ama aklıma yazacak birşey gelmedi. Aslında olmamasından değil, devamlı birşey olmasından artık herşeyin sıradan gelmesi. Hatta bilgisayar başında iken artık birşey olduğunda ne yaptığımı hatırlamıyorum bile. Bir keresinde annem dışarı çağırmış gidip yılan öldürmüştüm ama o esnada acaba blog mu yazıyordum bilmiyordum vs. vs.

Bir keresinde (22 Aralık 2008) girmiş yatağımın içinde ders çalışacaktım. Tabi o gün gazetede haberlerde laik kimliklere baskı var mı araştırması ile ilgili şeyler yazılıyor çiziliyordu.

Benim de aklıma takıldı bu iş, nasıl baskı olmaz dedim, bir yazı gireyim dedim.

Bilgisayarım kapalı idi ve açıp uğraşmak da istemiyordum, zira açarsam kendimi kaybeder uzun uzadıya yazardım. Dedim bari telefondan yazayım, çok fazla şey yazmam zaten, kısa tutarım dedim. Açtım Opera Mini’yi ve Laik kimliklere baskı yokmuş yazımı yazmaya başladım.

Opera Mini’de WordPress yazı yazma alanı bir TextBox olarak açılıyor, yani ekranın tamamı yazı yazacak bir sayfa oluyor. Opera Mini bu alanın karakter sınırını 5 bin bilmem kaç karakter olarak ayarlamış. Yani bu sınırdan daha uzun yazamıyoruz. Bu sınır da ekranın üzerinde görünüyor ama TextBox içindeki karakter sayısı görünmüyor. Bu sebeple de neyi ne kadar yazdığımı bilemiyorum. Ben düşündüğüm şeyleri kısaca özetle yazıyordum ki birden yeni harf yazamaz oldum. Yazdığım yazıyı kaydedip başka bir alternatif düşüneyim dedim.

Opera Mini’yi kapatıp Opera 8.65′i açtım tabi onda da ne hatası var bilemiyorum o da WordPress yönetim paneline giremiyor. Veya sitedeki değişikliklerim yüzünden giremiyor neyse. O yattı yani. Geriye de Pocket IE 6 adlı masaüstündeki Internet Exploder serisinden bile daha kötü bir program kaldı. Açtım ve WordPress’e oturum açtım. Yönetim paneli falan biraz birbirine girik idi ama taslağımı buldum ve düzenleme sayfasını açtım. Microsoft’a küfür etmeye başlamam çok uzun sürmedi ama bitirmem de çok uzun sürmedi. Muhtemelen WP yazı düzenleme sayfasında tonla kod olduğu için Pocket IE bunları düzgün işleyemiyordu. Biraz uğraş sonunda yazı yazma alanını çok ufak bir alanda göründüğünü fark ettim. Hemen oraya tıkladım ve yazımı düzenleyebileceğim kutucuk açıldı. Burada kaldığım yazıya devam ettim, biraz sonra yazımı bitirdim ve yazı kutucuğunu kapattım.

O kadar yazıyı yazdıktan sonra “Yayımla” butonunu aramaya başladım, tabi kolay bulunabilecek bir yerde değildi. O kadar yazıyı yazıp bunu yayınlayamayacağım ve tekrar yazmam gerektiğini düşününce başladım Bill Gates’in kulaklarını çınlatmaya. Biraz devasa sayfada dolaştıktan sonra (Pocket IE herşeyi aptalca işlediğinden sayfanın normal boyutu yüz katına çıkmıştı. ) sanırım Yayıma butonunu buldum ve yayımladım, tabi yayınlamak için tekrar Opera Mini’ye gitmiş de olabilirim, tam hatırlamıyorum ama bir şekilde yazıyı yayımlamayı başardım. Tabi Bill Gates’in kulaklarını da rahat bıraktım.

Bu olay ile telefonda çok uzun yazı yazmamam gerektiğini de anlamış oldum. Yalnız Opera ve MS çalışanlarını da iyi andım ama. Yani birün yine blogluyordum başladım Bill Gates’i anmaya…

Neyse, sıra geldi mimi paslama olayına. Kime, kime kime…
Karaklavye‘ye ve Yalçın‘a.

Genelde bilim kurgu kitaplar severim, dolayısıyla bu türü yazmak isterim. Mesela Kurt Vonnegut’un Cat’s Cradle (Kedi Beşiği) gibi birşey. Kitapta alışılmadık bir bilim kurgu olayı olmalı. Kitapta bu konu işlenirken, ufaklı tefekli farklı olaylar olmalı ve bu olaylarda da gerçek dünyadaki çeşitli konulara atıfta bulunulmalı, bazı görüşler, kavramlar, kişiler sessizce iğnelenmeli ve laf sokulmalı. Bir de kitapta kitabın sonuna kadar bir bilinmeyen gibi kalan bir konu veya bir kişi olmalı, hakkında düşünceler paylaşılmalı ve bu da çeşitli iğnemeler için kullanılmalı, Kedi Beşiği’ndeki Bokononism denen zararsız yalanlardan oluşan din gibi. Hareketin ve duygu düşünce yoğunluğunun az olduğu bazı noktalarda bu tür iğnemelerden başka küçük ipuçları da verilmeli. Mesela kahramanımız bir bilim adamının dünyayı kurtarabilecek önemde olan son sunumunun videosunun yüklenmiş olduğu Youtube sitesine girmek için en yakın İnternet evine gittiğinde bu sitenin engelli olduğunu görüp bilgisayarın ayarları ile bu engeli aşmalı ve basit bir anlatımla bu engeli nasıl aştığı anlatılmalı, bu esnada engellemenin yanlışlığı ile ilgili de sözler sarfetmeli. Kitap üçüncü bir kişi tarafından anlatılmalı ancak kahramanın tüm duygularından ve düşüncelerinden yeterince bahsedilmeli. Özel bir madde veya bir kişi tanıtılırken çok fazla miktarda detay verilerek okuyucunun zihninde bu karakterin yaratılması gerekli ve bu detaylarla kişinin kahramandan gördüğü tepki nasılsa okuyucunun da o tepkiyi göstermesi sağlanmalı. Mesela kahraman bir kıza aşık oluyorsa kızın dış görümüşünden bahsedilirken yüzünün sol tarafında gözünün altında burnunun hizzasındaki ben bile anlatılmalı. Kitabın sonunda da mutlaka olmasından korkulan bir olay olmalı veya bir aşamaya kadar ilerlemiş olmalıdır. Mesela Kedi Beşiği’nde suya temasından korkulan Buz Dokuz (Ice Nine) adlı madde suyla temas etmiş ve korkulduğu şekilde tüm dünyadaki suları da kendine dönüştürmüştür. Ancak tamamıyla aptallık olmadan herşey birbirine bağlanmış ve bu suların buza dönüşümü insanlığı yok etmemiştir ve de hayat tekrar normalleşmeye başlamıştır.

Belki gotik türünde de yazmak isteyebilirdim. Bu türde yazınca da korkutucu birşey olurdu herhalde. Şatolar, havaların devamlı kapalı olduğu geniş ormanlar içindeki ıssız yollardan geçen insanlar vs.

Bu mimi birilerine paslama vakti geldi. Mimi Ali‘ye, Ahmet‘e, Başak ablama ve Oğulcan‘a paslıyorum. Mimimizde kitap yazmak isteseydiniz ne üzerine yazmak isterdiniz sorusunun cevabını arıyoruz. Benim kadar abartarak yazmanız gerekli değil, sadece türünü de yazsanız kabul ediyoruz.

Öncelikle doğum tarihimden yaşımı çıkarıyorum. 1988 – 20 = 1968.

O zaman adım ne olurdu? Adımı koyan ben olmadığım için bir fikir yürütemem ama Marcus Madeja olmasını isterdim. Neden demeyin, sadece isim hoşuma gidiyor.

Şu an öğrendiyim, o zamanda muhtemelen öğrenci olurdum. Ama meslek olarak elektrik, elektronik türevlerine ilgim vardır. Ancak bugün bile alakasız bir meslek olan İngilizce Öğretmenliği bölümünde okurken o zamanda ne olurdum bilmem. Belki de elektrik ile ilgili bir mesleğim olabilirdi. Ben bu bölüme matematik dersinden tırstığım ve çalışamadığım için geldim, yani kabul ediyorum matematikle yüzleşmek yemedi, korktum ondan. En çok çalıştığın (Veya birşey anlamadığın için çalışmaya çalıştığın, ama gerçekten üzerinde değerli vaktini harcadığın) dersten en kötü ikinci notunu almak buna iyi bir nedendir bence. O zamanlar İngilizce bu kadar yaygın değildi sanırım. Bu sebeple ya Fransızca vs. ile ilgili birşeyler olabilir ya da elektrikle ilgili bir mesleğim olabilirdi.

Nerede yaşamak isterdim? Muhtemelen Bulgaristan’da yaşıyor olurdum. Nerede yaşamak isterdim için verebileceğim net bir cevabım yok. Türkiye’ye gelmeden önce Bulgaristan’da Sofya’da yaşadım. Orada bir büyük şehir hayatına alışmıştım, gez toz, oyna, gece anayollardan geçen arabaların sesini dinle (hoşuma giderdi) vs. Bu sebeple büyük bir şehirde yaşamayı isterdim. Yeterince kalabalık olmalı ve gerektiğinde de yeterince yalnız kalabileceğim bir şehir olmalı. Tabi yüksek binaları vs. de olsa iyi olur. Bu şartlara uyan her ülkeden her büyük şehir olabilir. Yalnız buradaki resmi düşününce Hong Kong olmasını isterdim. O zamanlarda da bundan çok kötü değildir. Tokyo vs. de olabilir, Japonlar teknolojik adamlardır, işime yarar oraları da.

İdolüm kim olurdu. Şu an bile kendime bir idol olarak tam birini belirlemiş değilim, her aklımın ucundan geçenin kötü bir tarafını bulabiliyorum. Ancak o zamanlarda muhtemelen Che Guevara iyi bir idol olurdu ki, şimdi de öyle tabi. Louis Armstrong’da olabilirdi, neden olmasın.

1968 Eurovision Massiel La, La, La

1968 yılına ait, şarkı, fotoğraf veya söz? 1968 yılının Eurovision şarkı yarışmasını İspanya’dan Massiel, La, La, La adlı bir şarkıyla kazanmış.

En azından kız güzel sayılır.

Ben de bu mimi E.Ali‘ye, Y4lcin ve Bütün Kelimeler‘e gönderiyorum.
Mim ile ilgili ayrıntılar için Erkan’ın mim yazısına bakabilirsiniz.

Aslında bu konuya Mayıs ayından hazırlıklıydım, İsrail bizlere teşekkür ediyormuş yazımda gelen bir e-postadaki İsrail ile ilgili markaların bulunduğu bir grafiği paylaşmıştım. Bu sebeple mimi önceden cevaplamış sayılırım ama yine de birkaç marka yazayım.

Marks & Spencer: Bu markadan az giyim eşyası yok evimde. Bu yazıyı yazarken giydiğim eşofmanım bile bu markadan. Şimdi bunu atmalımıyım, hayır. Zaten bir kere satın almışım, giyeceğim ama yenisini alacağım. Zaten de kalitesiz mallar, bir süre sonra renkleri soluyor vs. bir de İngiltere de satılan mal.

Intel: Bir tane bilgisayarımın içinde bir tane de cep telefonumda olmak üzere iki tane Intel ürünü kullanıyorum. Neyseki anakartın yonga seti SIS, yoksa iyice zengin edecekmişim Intel’i.

Tommy Hilfiger: Dolabımda bir tane böyle mal duruyor. En azından Marks & Spencer’dan daha kaliteli, yıllardır giyiyorum. Artık giymesem iyi olacak, yoksa sokakta linç edecekler.

CNN: Zaten pek izlemezdim kendilerini.

DANONE: Lüleburgaz fabrikası için yakındaki bir köyden süt alıyorlar. Bir ara lastiğini patlatmak gerek.

Bonus (Ali’de ilk seçeneğimi yazmış sonradan fark ettim) – Kotex: Donunuzun içine dikkat.

Ayrıca İsrail’i destekleyenler ile ilgili birçok markanın olduğu grafiği görmek isteyenler İsrail bizlere teşekkür ediyormuş yazıma bakabilir.

Bu tür bir boykot ne kadar işe yarar bilmiyorum. Çünkü  İsrail’in desteklediği markalar ile ilgili e-postalar vs. çok dolaşıyor ve hangisine inanalım bilmiyorum. Belki bu mimde bahsedilen markalardan bazıları suçsuz. Sadece etkiyi arttırmak için karalanmışlardır, bilmiyorum.

Mimi Başak Esin, Mavi Genç ve Burak Budak‘a paslıyorum.

Şimdi en çok yorum alan kısmı biraz karışık çünkü burada yorumların niteliği önemli. Birkaç yazım sırf öğrencilerin teşekkür ve küfür yorumları ile dolu, şimdi bunlardaki sildiğim yorumları da sayarsam yorum sayısı çok olur. Fakat bu yorumlar sadece basit bir teşekkür olduğundan ciddi birşey değil.

Diğer yorumlarda da siteye gelen ziyaretçiyle muhabbetim var, blogu biraz forum gibi kullanıyorum da, bu türe bir örnek.

Bunun dışında teşekkür yorumları ile dolu olan yazım Dünya’daki Nüfus Artışı (127 yorum) başlıklı yazım.

Diğer türlü ise yorumlardan en çok hoşuma giden yazım sanırım Cep Ingilizce sözlük programım ile ilgili yazım (benimkilerle birlikte 33 yorum) Cep Ingilizce v1.4.

Ben de bu mimi  bu arkadaşlara paslıyorum: Başak Esin, Mavi Genç ve Burak Budak.

Son zamanlarda dinlediğim 10 şarkı:

1. Paul van Dyk – Another Way
2. Paul van Dyk – Homage
3. Miss Jane – It’s a Fine Day
4. ATB – Ayla
5. ATB – Till I Go
6. Revolution Void – Effects of Elevation
7. Revolution Void – Nebulous Notions
8. OGG Vorbis – You’re not Alone
9. OGG Vorbis – Side by Side
10. Enigma – Back to the Rivers

Benim bu aralar dinlediklerim bunlar. Aslında Cranberries dinlemeyeli biraz olmuş, bu liste hemen değişebilir.

Ben de bu mimi Mavi Genç‘e, Başak Esin‘e be Burak Budak‘a paslıyorum.

Mimi kurallarına göre cevaplayayım; bana göre Türk bloglarında çok farkına varılır bir durgunluk yok. Var ama olağan çerçeveler içinde. Sonuçta blogcular da bir insan, makine gibi çalışıp devamlı içerik üretmelerini bekleyemeyiz.

Durgunluğun çeşitli nedenleri var. Mim ne zaman başlatıldı bilmiyorum ama şu dönemler özellikle öğrencilerin çok yoğun olduğu dönemler. Twitter’da öğrenci milleti ha bire sınavlarından bahsediyor. Bunun düzelmesi için sanırım yaz tatilinin gelmesi gerekecek. Ya da umarım bayram tatili surumu biraz iyileştirir. Ayrıca öğrenci milletinin farklı problemleri de oluyor, bazıları İnternet olanağı olmayan yurtlarda veya evlerde kalıyor, bu durumda İnternet kafelerde blog yazmaları da biraz zor oluyor (İki sene içinde bu şekilde ancak 150 yazı girebilmiştim).

Bir başka neden de içerik girmemekten yazmamaktan başka, yazacak şey bulamamak. Yani beyindeki bir bilinmemezlik durumu. Bunun nedeni de hayal güçlerinin zayıflaması. Nedenini bilmiyorum ekonomik kriz, okul problemleri, ailevi toplumsal vs. problemler nedeniyle olsa gerek insan artık yazacak birşey kalmamış gibi bir hisse kapılıyor. Yazmak istese de yazacak konu bulamıyor. Biraz düşünüyor tam yazacak blogunda bir arama yapmak aklına geliyor, bakıyor ki o yazıyı zaten yazmış. Bu belkide beynin biraz dinlenmeye ihtiyacının olduğunun işareti, boşverin o kadar kasmayın, dinlendirin kendinize gelin derim. Üniversite birinci sınıfta Yazma Becerileri dersi öğretmenimiz Aysel Bahçe’ye yazacak konu bulamıyoruz derdik yeterince okumuyorsunuz derdi. Belki biraz kitap okuma vaktidir, olaya bir de böyle bir açıdan yaklaşayım. Hayal ve düşünce gücünün gelişmesi adına gerekli birşey.

Son olarak; belki de doğal durum bu veya olması gereken bu. Blog açanların önemli bir kısmı bloglarını Adsense vs. sistemlerden para kazanmak amacıyla açıyor. Bu sebeple ilk açtıklarında daha fazla ziyaretçi çekmek amacıyla akıllarında ne varsa yazıyorlar, diğer bloglarda gördüklerini kendi bloglarında da tanıtıyor, kopyalıyor veya benzer konular yazıyorlar. Zamanla da ikinci olarak belirttiğim durum -yazacak konu bulamama durumu- patlak veriyor. Biraz blogculuk etiklerini öğrendikleri için de başkalarının yazılarına göz dikmiyorlar. Sonuçta bloglarına daha az yazı girebiliyorlar. Yani doğal olan bu şekilde yazı girmeleri, bir seferde akıllarında fikirlerinde ne varsa yazmaları değil. Aslında belki bu olumlu bir durum. Çünkü daha seyrek yazı girilse de yazıyı yazan blogcular artık sadece kafalarına bir fikir geldiğinde yazıyı yazıyorlar, bu sayede sadece şişirme yazılar değilde, üzerinde düşünülmüş, tartılmış konularla gerçekten kaliteli yazılar yazıyorlar. Bazı yabancı bloglar görüyorum, Alexa sıralamaları yüksek, PR değerleri uçuyor; ilk bakışta kim bilir nasıl yazı giriyordun bunlar diyorum ama son yazıların yayınlanma tarihlerine bakıyorum, aylar önce. Yani belki daha seyrek yazı giriliyor ama daha kaliteli yazılar giriliyor.

Sonuçta blogcularda bir insan ve onlardan deli gibi yazı girmelerini beklemek doğru değil. Öğrencilik durumları veya iş güç dertleri yüzünden bloguyla ilgilenemeyen birçok kişi vardır. Bunlar için tek tedavi tatiller. İçerik üretememe, yazacak konu bulamama ile ilgili olarak da belki kitap okumak gerçekten işe yarıyordur neden olmasın, hiç değilse bir gazete okuyun, tartışacak bir konu bulabilirsiniz. Bir de ilk başlangıçta onca yazılan şeyden sonra yavaşlamanın olması belki de esas doğal durumun bu olduğunu göstriyor. Yani ilk başlangıçta blogcu kendini kasma moduna alıyor, sonra da normal moda dönüyor, sonuçta da yeni yazı girme sıklığı azalıyor. Daha az yazı girilse de bu şekilde üretilen yazıların daha kaliteli ve üzerinde düşünülmüş konular olduğunu düşünüyorum.

Bu arada bakıyorum da 1 Aralık günü beş yazı girmişim, hiç fena değil.

Gelelim mimi paslamaya. Mim bana gelene kadar blogosferin yarısını dolaşmış olduğu için bu kısım biraz kasıyor. Hadi bakalım, bana gelen mim şimdi de Başak Esin‘e, Bütün Kelimeler‘e ve Y4lcin‘i mimliyorum, miiiiiiiiiiiiiiiiimmm.